Het was een drukte van belang op het dorpsplein. Het Nasroeddin-uurtje was aangebroken en de mensen dromden om hem heen. Buitengewoon zoals hij elke vraag kon beantwoorden. Wat een diepgang! Kijk nu was hij aan het voorlezen. Wat een geweldige tekst! Wat een spirituele grootmeester! Daar baande zich een man een weg naar voren. “Moella, ik zit met een probleem. Het lukt me maar niet mij te bevrijden van al die negatieve gedachten in mij.” Nasroeddin smeet zijn boek aan de kant en rende de trappen van het stadhuis op. Dat was zo leuk aan hem. Steeds dat onverwachte. Maar wat deed hij nu? Hij pakte een pilaar vast en begon wanhopig te roepen: “Red mij van de pilaar! Red mij van de pilaar!” Verbijsterd begon de man aan Nasroeddins mantel te trekken. “Maar die pilaar doet je niets. Je houdt hem immers zelf vast”. Als bij toverslag kwam Nasroeddin tot rust. “Inderdaad. Wie heeft er nog een vraag?”.
Pilaarheilige