de-teamcoach

What makes a sing-along concert attractive to people

Tue, 15 Apr 2025 09:31:35 GMT

Report Nu.nl, January 18, 2019. By Germieke Smits.

Early 2019, I was interviewed by Nu.nl about the reason why people flock to sing-along concerts. Below you will find part of the article that resulted from this.

Approximately 145,000 visitors attend the eleven shows of De Vrienden van Amstel Live in Ahoy in Rotterdam. There they can listen to and sing along with famous Dutch artists. The concert series is usually sold out within a day a year in advance. What makes such massive sing-along concerts attractive?

Fans of De Toppers or other artists flock to concert halls in large numbers, wearing sugary pink outfits and carrying merchandise. “One of the most important reasons to go is the feeling of belonging somewhere,” says Natasja Hoex, psychologist, team coach and expert in group dynamics.Everyone is a fan

“When you go to a concert of the Toppers, everyone is a fan, you belong to a group. And then you can even exaggerate it, by singing along loudly and dressing up. That way, it is also made fun of a bit and it is not so serious.”

There is a positive peer pressure at sing-along concerts, Hoex adds. “You can really go crazy for a while. You are no longer mom, dad or teacher. The larger group ensures that you dare to do something that you would not normally do so quickly. You probably do not quickly go on the dance floor or sing along on your own. If an entire stadium does it, it is easier.”

Singing together, just like dancing and telling stories, evokes a sense of solidarity , because we have been doing it for centuries, says Hoex. The fact that sing-along concerts are often by Dutch artists gives the audience an extra feeling that the concert is ‘theirs’, says Hoex. “Just like King's Day: that is ‘our’ day.”

Not strangers, but friends

Fraternization at a sing-along concert happens quickly, says Hoex laughing. “You give a compliment about an outfit, you like the same song, you put your arm around your neighbor. The threshold is lowered at a concert. If you have a few things in common, you are soon no longer strangers, but friends.”

Friends for a while, because fraternization is a temporary thing, says Hoex. “But that doesn’t make it any less valuable. The masks come off for a while. In our society, many people are anxious, they emphasize the differences or they have learned to be on their own. But people are naturally looking for connection and friendships. You also see that when a disaster happens or when the weather is bad: people immediately gravitate towards each other.”

When gossip becomes a problem

Tue, 15 Apr 2025 09:31:34 GMT

MetroNieuws report, March 25, 2019. By Claartje Vogel.

Early 2019, I was interviewed by MetroNieuws about the subject of ‘gossiping in the workplace’. Below you will find part of the article that resulted from this.

Gossiping occurs in every workplace. When is it a problem and how do you solve it?

“In companies with a kind of family culture, gossip occurs more often,” says psychologist and group dynamics expert Natasja Hoex. “They are often teams that know each other well and see each other outside of work, almost as a kind of family. Think, for example, of a school or a local doctor's office. It is precisely in these types of organizations that gossip quickly becomes a problem.”

For example, Hoex recently supervised a primary school in such a small village. The team did not work well together and there was a lot of gossip. “Team members didn’t dare to give each other direct feedback because they wanted to keep things friendly at all costs,” she explains. “They didn’t want to ruin the good atmosphere, but they still had to vent their frustrations. So they discussed their annoyances in the corridors.”

A team that doesn’t dare to give each other feedback is a problem, says the psychologist. “If you really want to work well together, giving feedback is essential. If you don’t dare to say anything, frustrations will build up. Moreover, gossip can get out of hand and come back to the person it’s about in a nasty way.”

Gossip is not always about work, but it often is. The King's Business School in London made a top 10 of most common gossip themes and number one is 'incompetence', in other words: someone does not do their job well. This is followed by classic gossip such as cheating, sexual preferences and stupid statements.

For example: Jan is often late and you talk about it with colleague Lisa. She tells you that she heard that Jan has a sick family member. Now you understand better where the behavior comes from and you will probably be less annoyed.

Of course you could have confronted Jan directly, but many people find that difficult. Especially in a small community, Hoex explains. "At the primary school, for example, teachers had a lot to lose. You don't only encounter your colleague at work, but also at the bakery. Maybe your own child is in his class."

At the same time, there were definitely problems at the school, but the teachers did not know how to solve them. Hoex solved it by bringing the team together and naming the gossip problem. "You can do this with a coach, but also as a team leader. Say: I notice that people are gossiping, do you recognize that? In my experience, no one is really happy with a culture of gossip at work. Who knows what is said about you when you are not there."

Hoex taught the team how to give each other feedback without getting into a fight. Furthermore, gossiping has not been completely eradicated, but the colleagues have made agreements. "You can let off steam for a while, as long as you solve the problem afterwards," she says. "If your colleague says something critical about someone else, ask whether the person in question already knows this. So also speak to your colleagues when they gossip, because you are all responsible for the atmosphere in the team."

What can you do about gossip in the office?

1. Discuss it in the group, so that no one immediately feels attacked.

2. Be aware that gossip is often based on vague assumptions and presumptions.

3. Realize that a relatively innocent conversation can quickly be taken out of context. Your colleagues like to take it a step further.

4. Make agreements: speak to your colleagues about gossiping.

5. Complaining is okay, but don't stop at just talking. Solve the problem.

6. Do you think people are gossiping about you? Find the source and confront him or her.

The lukewarm croquette

Tue, 15 Apr 2025 09:31:33 GMT

He walks out of the coffee shop. I don’t think the boy in the beige parka jacket isn’t more than 25 years old. On his face, you can read the mishmash of freshness – because he’s still young – and tired eyes because of the long nights out, alcohol, and probably weed. He looks around a bit skittish, and then leans over to the security guard standing in front of the coffee shop door.

“Ah, just one ciggy with you, John,” the boy says extra cheerfully. “That’s tradition.”

“That’s true,” the security guard mutters, taking his smokes out of this jacket. The security guard is somewhere around the age of 55. A quiet man in his usual black suit with the silver V pin, who apparently doesn’t value this “tradition” as much, but who does play the game.

The security guard offers the boy a cigarette from his own package and together they chat about how busy it is and how tough things are. The nervous kid relaxes visibly, laughing loudly at the older security guard’s remarks.

Feeling at home in the dire cold, at 00:30 at night on the doorsteps of a coffee shop.

“Belonging,” we all want that. One of the first human needs that we often don’t express. Because we’re tough and independent and stuff.

But something we do all need and crave.

“Belonging” is expressed in small rituals: sharing a cigarette, the banter jokes at the coffee corner, using the same strange terms, abbreviations, and all kinds of other business stuff.

And sometimes it just doesn’t work that well, belonging together. Then you’ve lost it for a moment.

A few years ago, there was a very relatable advertisement from, I think, Randstad or something. It said: Do those stupid jokes at the coffee corner and the lukewarm beef croquettes in the canteen suddenly annoy you? Maybe it’s time to leave...

Sometimes that’s true, then it’s time to say goodbye. And sometimes not at all!

Are you in one of those moments of just not feeling like having lukewarm beef croquettes, but is saying goodbye a bridge too far? Are you curious about what else could possibly be different in your team? Then go have someone conduct a good team analysis. Take a look here: https://www.deteamcoach.nl/analyse-advies/

If you make sure there are lukewarm beef croquettes and silly jokes, I’d be happy to drop by for a preliminary exploratory talk, without any fuss, without an invoice.

Red Lipstick

Tue, 15 Apr 2025 09:31:31 GMT

I saw her sitting behind the wheel with her long, blond hair. She leaned in a bit and seemed to gently move along with something. Her perfectly made-up face with red lips looked delighted at the cars in front of her.

Cars creeping forward towards the exit.

Cars I saw as big, chunky obstacles on my way to my destination.

But not her! The big red lips slowly parted, forming words.

She didn’t have any earpieces in. She didn’t have that stressed, frowned look on her face so many people can have when they need to make a quick phone call while they’re in the car.

She seemed happy. She had a big smile on her face and sometimes she’d close her eyes for just a brief moment, as if she was drawing from something that was fluttering in her belly.

I turned on the radio. Toyed with my pre-programmed buttons. And suddenly I heard it: “When the sun goes down and the band won’t play... I’ll always remember us this way.”

The words those red lips next to me so carefully formed came from the radio. I could almost literally read the intensity of the music in the softly, squinted eyes and delighted smile of the blondie in the car next to me. And I could feel her joy when I started singing along with Lady Gaga. Tuning in. That’s what it does. A connection so you can feel, taste, understand what the other means. It’s so much more than just the word. And sometimes we’re so completely lost. We don’t understand a thing the other person’s red lips are saying.

Do you want to work on tuning in with your team again? Do you want to see those red lips again instead of just a line-up of cars? Have you lost the ability to really listen to each other? Call me on 06-41335607 and I’ll be happy to visit, without any hassle, without an invoice, and of course with beautiful red lips! For more information, go to https://www.deteamcoach.nl/teamcoaching/

Broken Expectations

Tue, 15 Apr 2025 09:31:29 GMT

“Fifteen years ago, that twat broke my teapot. And that teapot meant so much to me. She knew that.” Gertrude’s arms are folded and she spits the words out, red with anger, while facing the camera.

“Gee,” Bert van Leeuwen of the Dutch TV show Het Familiediner replies. “And she didn’t say sorry?” He looks at Gertrude questioningly and closes his eyes slightly as an understanding gesture.

“No, not really,” Gertrude continues. “A card, that was all. But if she was really sorry yeah, if she was really sorry, then she’d come here and say it straight to my face. She’s my very own sister, yeah. And she gets away with it with a card.”

The large, dark brown pit bull in the background still growls at Bert’s calves.

“Oh well, right to your face... yes, that’s strange that she didn’t do that,” Bert says, keeping an eye on the dog behind his owner, staring at Bert with big, dark eyes.

It might be some strange professional abnormality, but I always really enjoy watching Het Familiediner. It’s where families settle their cold wars after Bert’s limo picked them up.

For no good reason, that’s why they’re fighting. A birthday card that never arrived. A misunderstanding about the other person’s wife.

All kinds of assumptions fly around. “Yes, he did that because he thinks that we’re not good enough.”

“Did they say that?” Bert then asks. “No, not that, but we just know.”

Weird huh? Or not?

This morning I sat with some MT members who had been in conflict with each other for quite a while. I talked to them separately first.

For hours, people can tell me what has gone wrong over the past years. And believe me, they do. Sometimes I think: “I think I should just turn on a tape recorder at one party and play it to the other party, and vice versa....”

And then comes the moment I can ask my key question..........

“Have you ever talked to each other about this?”

Guess what’s almost always the answer....

Scary, huh? Sure thing! But you don’t want to end up as Gertrude with her pit bull, do you?

Do you have the balls to start that conversation with that one colleague you simply can’t get along with and would you rather do that with your own “Bert” instead of alone? Call me on 06-41335607 or send me an email at info@deteamcoach.nl . And I’ll drop by for a preliminary conversation, without any hassle, without an invoice.

Hank, don't do it (ENG)

Tue, 15 Apr 2025 09:31:27 GMT

“Hank, why don’t you find a place to sit and I’ll get us some coffee.”

Mary doesn’t wait another second for an answer and waddles her flabby body steadfast to the counter.

Her boyish brown haircut matches her practical beige coat and the nice and comfortable walking shoes. For the ‘’I’m actually still a little crazy, you know”-feeling, Marie had a red frame measured a week ago, which is now the shiny eye-catcher on her otherwise colorless face.

Halfway there, Marie suddenly turns around.

“No, Hank, not like that! When you lift a chair, grab it with both hands, not just one. Otherwise you’ll throw your back out again, watch out.”

Apparently Hank has never lifted a chair in all his life.

A little later, Mary returns with the coffee and two ham sandwiches.

“But I don’t like ham,” Hank protests weakly.

“Well they were on offer, so stop your whining.”

“So, here we are,” Mary sighs. “How nice.”

“May I go to the toilet before we go see the monkeys?” Hank asks.

“I think so, Hank, that should be fine. Will you please not forget your zipper...... “

Filled with secondhand embarrassment, I listen to the couple next to me at the zoo. Embarrassed because from the outside the cringeworthy dynamics and crazy patterns of power are so enormously clear.

But also with embarrassment because I sometimes behave like a Mary to my Hank.

Oh my, oh my, none of us want to act like our parents when we’re in a relationship ourselves, but I bet many of us sometimes find ourselves in such a Hank/Mary pattern as.... well, uhm.... as Hank and Mary do. Or am I the only one? That’s possible too, of course.

Those patterns are bloody persistent, even if you want to change it. Being less pushy, or less stressful or taking more initiatives... When you’re in the middle of it all, it’s hard to know which string to pull.

And this is especially true for a team. Even more Hanks and Mary’s together, pfff. Even more patterns all tangled up.

How nice it’d be if someone came to untangle things. So that you can face your ‘partners in crime’ again. So you can work together again without any assumptions, persistent patterns and fuss.

Take a look here https://www.deteamcoach.nl/teamcoaching/ and if there’s something you recognize....

Call me at 06-41335608 or send an email to info@deteamcoach.nl . And I’d love to come by, without any fuss, without an invoice but with ham sandwiches, because they were on sale.

Bonuscard or Airmiles, Houdoe (Eng)

Tue, 15 Apr 2025 09:31:25 GMT

Monday morning 09:30. There I stood, still completely relaxed from the weekend. It wasn’t very busy for me that day, so I started my day doing my weekly grocery shopping.

“Annie, did ye take a break already?”

It took me a while to realize that the cashier wasn’t asking me if I wanted more coffee, but was shouting something to her colleague.

“Nah, not yet,” I heard the girl behind the service desk bellow back.

“Tha was somethin’ Friday, huh. I don’t thin’ I’ve evah been tha drunk yet.” Oh, apparently they didn’t need to take a break to discuss certain things, I thought briefly.

“Nah, man, I don’t have tha so often anymore, let’s just say.” I heard the girl behind the counter was really going to open up, so I pricked up my ears.

“You want stamps too?” Huh, what a strange question... Oh, that was meant for me.

“Uh no,” I muttered softly, my ears still tuned in on the other girl like satellite dishes. Would there be another adventurous twist, including many spewed bodily fluids or something else that would make me shudder with horror?

When I looked back, the girl had disappeared. Secretly hoping she would spew out the rest of the story from behind the cheese counter, I looked into the shop but unfortunately the conversation had ended.

As a customer, I don’t even play a supporting role in their conversations.

An annoying extra is maybe my best label...

And that’s unfortunately also the case with many management teams and board of director teams. Many teams are so preoccupied with putting out fires on a daily basis, or ad hoc things and internal situations that people sometimes forget who they’re actually doing their best for.

But it actually helps to refocus your purpose again. Why are you doing this? And I don’t mean for “the pennies” because then you might as well have worked from behind the counter. Why again did you choose to set up or lead this company?

And sometimes it helps if someone from the outside is listening in. To ask the right questions and help untangle all those little knots that drain your energy.

Feel free to call me at 06-41335608 or send an email to info@deteamcoach.nl . And I’d love to come by for a preliminary free analysis consultation. Without any fuss and without an invoice. But with a bonus card. Of course I always take it with me.

De Rode lippenstift

Wed, 12 Mar 2025 10:29:25 GMT

Met lange blonde haren zag ik haar achter het stuur zitten. Ze leunde een beetje naar voren en ze leek wel zachtjes mee te bewegen met iets. Haar perfect opgemaakte gezicht met rood gestifte lippen, keek blij naar de auto’s voor haar.

Auto’s voor haar die in een lange rij richting de afslag kropen.

Auto’s die ik zag als grote hompen belemmeringen op weg naar mijn bestemming.

Maar zij niet! De grote rode lippen bewogen langzaam uit elkaar en vormden woorden.

Ze had geen oortjes in. Niet die gestreste gefronste blik die veel mensen kunnen hebben als ze nog snel een telefoongesprek moeten doen onderweg.

Ze keek blij. Een grote glimlach brak door op haar gezicht en af en toe deed ze heel eventjes haar ogen dicht, alsof ze putte uit iets dat fladderde in haar borstkas.

Ik draaide de radio aan. Rammelde wat met mijn voorgeprogrammeerde knopjes. En ineens hoorde ik het: “”When the sun goes down and the band won’t play… I’ll always remember us this way.”

Uit de radio kwamen de woorden, die de rode lippen naast mij zo zorgvuldig vormden. De intensiteit van de muziek kon ik bijna letterlijk aflezen in de zacht toegeknepen ogen en verrukte glimlach van de blondine in de auto naast mij. En ik kon precies haar blijdschap voelen, terwijl ook ik begon mee te zingen met Lady Gaga.

Even afstemmen. Dat doet het dus. Een verbinding waardoor je kan voelen, proeven, begrijpen wat de ander bedoelt. Het is zoveel meer dan alleen het woord. En soms zijn we het zó helemaal kwijt. Begrijpen we helemaal niks van die rode lippen van de ander.

Wil jij weer afgestemd werken in jullie team? Weer rode lippen kunnen zien in plaats van alleen een rij met auto’s? Zijn jullie het even kwijt om elkaar echt te horen? Bel me op 06-41335607 en ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur en natuurlijk met mooie rode lippen!

Bonuskaart of Airmiles, Houdoe?

Wed, 12 Mar 2025 10:06:42 GMT

Maandagochtend 09.30. Daar stond ik. Nog helemaal ontspannen van het weekend. Niet al te druk die dag, dus ik begon met eerst maar eens boodschappen doen voor de hele week.

“Annie, hedde gij al pauze gehad?”

Het duurde even voordat ik door had dat de cassière blijkbaar niet aan mij vroeg of ik nog koffie wilde, maar haar collega iets toeschreeuwde.

“Neuh, nog nie,” hoorde ik het meisje achter de servicebalie terug blèren.

“Da was toch wâ hè, vrijdag. Ik denk da’k nog nie zó dronken ben geweest.” Oh blijkbaar was het helemaal niet nodig om pauze te hebben om bepaalde dingen te bespreken, dacht ik even vluchtig.

“Neuh, jonge, da hè ik ook nie zo vaak meer, zal ik maar zegge.” Ik hoorde dat het meisje achter de balie nu echt een boekje open zou gaan doen en ik spitste mijn oren.

“Wilt u ook zegeltjes?” Huh wat een rare vraag…. O dat was wél voor mij bedoeld.

“Eh nee,” mompelde ik zachtjes, mijn oren nog steeds als schotelantennes gericht op het andere meisje. Zou er nog een avontuurlijk wending komen met veel uitgebraakte lichaamssappen of iets anders wat me zou doen sidderen van afschuw?

Toen ik achterom keek, bleek het meisje achter de balie te zijn verdwenen. Stiekem hopend dat ze de rest van het verhaal nog vanachter de kaas zou doorblèren keek ik de winkel in, maar helaas het gesprek was blijkbaar afgelopen.

Het liedje “Houdoe “van de Vliegende Panters kwam naar boven borrelen…

Spaart u ook zegeltjes
Bonuskaart of Airmiles

Heel vies liedje eigenlijk kom ik nu achter………. maar ja dat kon hè in de jaren 90.

Maar mijn Jumbo is dus niet veel anders blijkt wel weer.

Als klant speel ik eigenlijk niet eens een bijrol in hun gesprekken.

Storende figurant is misschien nog het beste etiketje…

En dat is dus helaas ook in heel veel management- en directieteams zo. Veel teams worden zo in beslag genomen door de dagelijkse brandjes, ad hoc dingetjes en interne toestanden dat er nog wel eens wordt vergeten voor wie je daar ook alweer je best zit te doen.

Terwijl dat nog wel eens wil helpen, even opnieuw afstemmen op jullie purpose. Waar doe je het ook alweer voor? En dan bedoel ik niet “de centen” want dan had je net zo goed achter de kassa kunnen gaan zitten. Waarom hebben jullie ook alweer gekozen om deze onderneming op te zetten/ dan wel te gaan leiden?

En soms helpt het even als er eens iemand meekijkt. Goede vragen stelt. Al die kleine knoopjes die jullie energie weg doet lekken, helpt ontwarren.

Bel mij gerust op 06-41335607 of mail info@deteamcoach.nl En ik kom graag langs voor een eerste gratis analysegesprek. Zonder gedoe en zonder factuur. Wel met bonuskaart, die neem ik altijd mee natuurlijk.

Henk, niet doen!

Wed, 12 Mar 2025 10:06:39 GMT

‘Henk, zoek jij vast een plekje uit dan haal ik onze koffie.’

Marie wacht geen seconde op antwoord, maar schommelt met haar uitgedijde lijf al vastberaden richting de counter.

Haar bruine jongenskapsel matcht haar beige praktische jas en lekker comfortabele wandelschoenen. Voor het “ik ben eigenlijk nog best heel gek, hoor” gevoel heeft Marie zich een week geleden een rood montuur laten aanmeten, die nu de glimmende eye-catcher is op haar verder kleurloze gezicht.

Halverwege haar tocht draait Marie zich ineens om.

‘Nee, Henk, niet zo! Als je een stoel optilt dan pak je die met twee handen vast en niet met eentje. Anders ga je weer door je rug, kijk nou uit.’

Henk heeft blijkbaar in al zijn jaren nog nooit een stoel opgetild.

Even later komt Marie terug met de koffie en twee broodjes ham.

‘Maar ik lust geen ham,’ protesteert Henk nog zwakjes.

‘Nou ze waren in de aanbieding, dus stel je niet zo aan.’

‘Zo, daar zitten we dan,’ zucht Marie ‘Lekker genieten.’

‘Kan ik zo nog even naar het toilet, voordat we verder gaan naar de apen?’ vraagt Henk.

‘Denk het wel hoor Henk, dat moet lukken. Let je dan wel nog even op je rits straks……….’

Met plaatsvervangende schaamte beluister ik het stel naast me in de dierentuin. Met plaatsvervangende schaamte omdat van de buitenkant de tenenkrommende dynamiek en gekke machtspatronen zo gigantisch duidelijk zijn.

Maar ook met plaatsvervangende schaamte omdat ik me zelf ook wel eens als een Marie opstel tegenover mijn Henk.

Oeioeioei, we nemen ons allemaal voor om ons niet als onze ouders te gaan gedragen als we zelf een relatie hebben, maar ik wed dat velen van ons zich soms net in zo’n Henk/ Marie patroon bevinden als……nou ja…als Henk en Marie. Of ben ik de enige? Dat kan natuurlijk ook.

Verrekte hardnekkig zijn die patronen. En ook al wil je het veranderen. Minder pusherig zijn, of minder stresserig of meer initiatief nemen…. Als je er midden in zit, is het verrekte moeilijk om te weten aan welk touwtje je moet trekken.

En dit geldt al helemaal voor een team. Nog meer Henken en Maries bij elkaar, Pfff. Nog meer verstrengelde patronen.

Wat zou het fijn zijn als daar eens iemand de boel kwam ontwarren. Zodat je weer fris naar je “partners in crime” kan kijken. Weer kan samenwerken zonder aannames, hardnekkige patronen en gezeik.

Bel me op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl. Ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur en met broodjes ham, want die waren in de aanbieding.

Medewerker stuk, wat nu?

Wed, 12 Mar 2025 10:06:28 GMT

Hij doet het niet. Of hij doet in ieder geval niet wat de bedoeling is. Veel teammanagers hebben wel één of twee van die medewerkers in hun team, waarvan zij op zijn minst vinden dat hij lastig is of dat hij je meer energie kost dan dat hij oplevert. Vaak is dat ‘stuk zijn’ niet een heel duidelijk disfunctioneren of er echt een potje van maken. Het is meer zo’n ‘net niet matchen’. Zo’n net-niet-match die wel je sokken uit je schoenen doet kruipen van irritatie.

Die iemand komt bijvoorbeeld altijd met kritiek, vermomd als goede ideeën: “Hé, weet je wat we eigenlijk moeten doen…”
Die iemand trekt allerlei taken naar zich toe, die vervolgens weken blijven liggen op zijn kantoor.
Die iemand kan steeds niet komen op die vergadering, omdat hij dan net zijn moeder naar het ziekenhuis moet brengen (voor de 40ste keer).
Die iemand stuurt je een mailtje, als antwoord op dat zeer belangrijke memo, met de opmerking dat er een taalfout staat in de tweede alinea…

Behalve zo’n persoon langzaam te wurgen bij de kopieermachine, wat kun je nog meer doen?

Tip 1: Check je aannames

Geef maar toe, bij zo’n medewerker die net niet matcht, hebben we allerlei oordelen en aannames. We vinden het een mierenneuker, een zeikwijf, een klaploper, etc. Alleen wat we vaak vergeten is om het gesprek aan te gaan met de persoon in kwestie.

Als we dat wel doen, blijkt namelijk vaak dat dat gedrag waar jij je zo aan ergert, dat dat met de beste intenties wordt gedaan. Of dat iemand zich er in ieder geval niet van bewust is dat het gedrag zo irritant overkomt.

Wij vinden bijvoorbeeld de man die op zijn functieomschrijving wijst een pietje-precies, die niks voor een ander over heeft. Zelf weet hij gewoon simpelweg niet hoe hij ‘nee’ moet zeggen. Hij grijpt dan maar halfslachtig naar de functieomschrijving.

Tip 2: Spreek de kaders uit!

Als ik een euro zou krijgen voor elke keer dat ik een teammanager hoor zeggen: “Hij snapt toch wel dat…” dan zou ik inmiddels harstikke rijk zijn.

We denken zo vaak dat we helder zijn in onze verwachtingen, in de kaders (wat wel en niet kan) en in onze afspraken, maar niets is minder waar.

Tip 3: Jij bent rolmodel, goed voorbeeld doet volgen

Als jij altijd tien minuten te laat komt op een vergadering… Als jij klaagt over die andere afdelingen… Als jij de stukken nooit helemaal leest… Als jij belooft er volgende week op terug te komen en dat vervolgens niet doet… Als jij de deadline steeds verschuift…

Ach je raadt het al, hè?

Goed voorbeeld doet volgen en het tegenovergestelde ook.

Tip 4 Soms zijn dingen tijdelijk

Je medewerker is een mens en mensen hebben wel eens iets. Dat hoeft 9 van de 10 keer niets met het werk te maken te hebben. Maar soms uit zich dat wel op het werk, juist in van die kleine irritaties. Je collega heeft bijvoorbeeld echt een moeder in het ziekenhuis. En juist daarom is het bijwonen van de vergadering waar allerlei meningen over de tafel vliegen net even teveel voor je collega. Maar in plaats van dat zo te benoemen, verzint je collega een smoes of een reden waar jij geen nee tegen kan zeggen.

Soms is simpelweg een beetje welgemeende interesse en aandacht het beste wat je kan geven. Die interesse en aandacht kunnen precies datgene zijn waardoor je medewerker zelf weer uit de malaise stapt en weer de schouders eronder zet.

Tip 5: Soms zijn dingen eindeloos

Net beschreef ik een medewerker waar het even niet zo goed mee gaat. Maar je hebt natuurlijk ook je pappenheimers die in 1963 al ontslagen hadden moeten worden. Het zijn vaak de doorschuifmedewerkers van een grotere organisatie of juist medewerkers bij een kleine organisatie die heel goed matchten in de beginfase van je bedrijf, maar die niet meer matchen bij wat het bedrijf nu nodig heeft. Soms is dit zelfs één van de directeuren.

Ik heb eigenlijk maar één advies: neem afscheid! Op de meest respectvolle manier die je kunt bedenken. Heb respect voor wat iemand heeft betekend. Juist door eerlijk te zijn over dat iemand niet meer past.

In bijna elk teamtraject dat ik heb begeleid zijn er mensen vertrokken (vaak uit eigen beweging, omdat duidelijk werd dat het niet meer klopte). En al die keren is het voor beide partijen hartstikke goed geweest. Ik heb zelfs bedankmailtjes gehad van mensen die ontslagen zijn, simpelweg omdat ze nu weer lekker kunnen werken in plaats van verkrampt vast te moeten houden aan een functie die niet meer past.

Gebroken verwachtingen

Wed, 12 Mar 2025 10:06:14 GMT

“Vijftien jaar geleden heeft die trut mijn theepot gebroken. En die theepot betekende heel veel voor mij. Dat wist zij best.” Truus staat met haar armen over elkaar en spuugt de woorden groen van boosheid in de camera.

“Goh,” zegt Bert van Leeuwen van het programma Het Familiediner. “En heeft ze dan geen sorry gezegd?” Hij kijkt Truus vragend aan en knijpt begripvol zijn ogen een stukje dicht.

“Nee, niet echt,” spuugt Truus verder. “Een kaartje dat was alles. Maar als ze echt spijt had hè, als ze echt spijt had, dan kwam ze dat hier in mijn gezicht zeggen. Mijn bloedeigen zus is ze hè. En die maakt zich eraf met een kaartje”

De grote donkerbruine pitbull op de achtergrond gromt nog eens naar de kuiten van Bert.

“Ach ja, recht in uw gezicht…ja dat is raar dat ze dat niet is komen doen,” zegt Bert met een scheve blik op de hond die Bert vanachter zijn bazin met grote donkere ogen aan zit te staren.

Het is misschien een rare beroepsafwijking, maar ik smul altijd van Het Familiediner. Het programma waarin families de koude oorlog bij gaan leggen, nadat ze opgehaald zijn met de limousine van Bert.

Om niks, daar gaat die ruzie over. Een verjaardagskaart die nooit is aangekomen. Een verkeerd woord over de vrouw van die ene.

Allerlei aannames vliegen in de rondte. “Ja dat deed hij, omdat hij ons niet goed genoeg vond”
“Hebben ze dat gezegd?”, vraagt Bert dan. “Nee dat niet, maar dat weten we gewoon.”

Raar hè? Of toch niet?

Vanmorgen zat ik met een aantal MT-leden die al een tijdje een conflict met elkaar hebben. Ik spreek ze eerst apart.

Urenlang kunnen mensen mij vertellen wat er allemaal in de loop der jaren is misgegaan. En geloof me, dat doen ze ook. Soms denk ik wel eens. “Volgens mij zou ik gewoon een bandrecorder aan moeten zetten bij de ene partij en die afspelen bij de andere partij en vice versa…”

En dan komt het moment dat ik mijn gouden vraag mag stellen……..

“Zijn jullie hier wel eens het gesprek met elkaar over aan gegaan?”

Drie keer raden wat bijna altijd het antwoord is……..

Eng hè? Zo’n gesprek? Zeker weten! Maar je wilt toch niet eindigen als Truus met haar gebroken theepot of wel?

Durf jij het wel? dat gesprek aan te gaan met je team of met die ene collega waar het gewoonweg niet mee lukt en doe je dat liever met je eigen “Bert” dan alleen? Bel me op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl. En ik kom langs voor een eerste verkennend gesprek, zonder gedoe, zonder factuur.

Wat mijn kat al wel wist en ik nog moest leren

Tue, 11 Mar 2025 14:44:18 GMT

Hoe krijg ik in godsnaam de aandacht? Waarom doet ie nou niet gewoon wat ik zeg??

Iedereen zou gewoon zijn werk moeten doen. Ik vind het maar een hoop psychologisch gedoe dat ik iedereen op zijn eigen manier moet benaderen om ze te motiveren, zegt Hans. Het lijkt soms wel alsof ik tegen de muur praat!

Hans is mijn favoriete teammanager. Zo?n echte hart-voor-de-zaak, met zijn voeten in de klei-mens Iemand die zijn team weet te motiveren, die een goede sfeer en vertrouwen weet te creëren en die zich hardop verbaast over die ene medewerker die zijn verantwoordelijkheid maar niet pakt.

Hm, denk ik, dat heb ik nu ook wel eens als coach. Soms bedenk ik de mooiste teaminterventies, op de leukste teamdagen, het thema helemaal afgestemd op de praktijk en dan is er altijd wel een Gerrit die aan het eind van zo'n dag vol bloed, zweet en tranen, doodleuk zegt:

“Mwoah, ik weet eigenlijk nie, wa’k er mee moet?”

“Grrrrr,” denk ik dan, “ondankbaar wezen.”

Een dag later zit ik in de krant een column te lezen en gaat mijn kat doodleuk op de krant liggen om geaaid te worden. Dat doet ie nu altijd, precies daar gaan liggen wat ik zit te lezen. En ineens dringt de gouden tip tot mij door:
Om mij te motiveren om te doen wat zij wil (haar aaien) gaat mijn kat niet tegen mij aan miauwen, ze springt niet boven op me, ze maakt geen grappige sprongen en ze gaat ook niet in een hoekje zitten wachten tot ik vanzelf bedenk wat ze wil. Nee, ze sluit aan bij precies datgene waar mijn aandacht op dat moment naar toe gaat. Mijn laptop, mijn boeken, de krant en de brief die ik schrijf, zitten dus ook altijd onder wat zwarte kattenhaartjes.
“Aansluiten bij waar iemand zijn aandacht op gericht heeft.”

Wat een gouden tip voor mij als coach en ook voor Hans, de teammanager.

Nou alleen nog even helder maken dat Hans niet op het bureau van zijn medewerker moet gaan liggen spinnen.

De sjezende bejaarde

Tue, 11 Mar 2025 14:05:22 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Toch weer door die bocht

Tue, 11 Mar 2025 13:57:58 GMT

Daar ging ik. Voor het eerst op weg naar de peuterdans. Die ochtend had ik mijn zoontje met veel lawaai en kleine time-outs uiteindelijk in een cute outfit kunnen hijsen.

Met zijn gestreepte t-shirt met korte mouwen en een zachte bruine gymbroek om lekker in te bewegen, zag hij er in ieder geval uit alsof we erover hadden nagedacht. Sterker nog het zag er bijna uit alsof we het vaker hadden gedaan. Ee begonnen zelfs nog behoorlijk ontspannen aan de autorit.

Bijna ontspannen dan….

Want ik ging op weg naar een groep die mij altijd een beetje doet sidderen van angst.

De groep waarbij ik me altijd weer de beginner voel, die verlegen aan de kant de kunst staat af te kijken.

De profi-moeders…..

De moeders die niet een louzy mamadagje hebben. Nee deze mama’s jakkeren de hele week van peuterdans, naar peuterzwemmen, naar koffieafspraakjes. Ze hebben elke dag standaard én een banaan én in partjes geschilde appels mee en niet één extra luier, maar twee, voor het geval een andere mama er één is vergeten.

Vaak hebben ze trouwens ook meerdere kinderen…..Die kunnen dat gewoon.

Op dat moment wilde mijn zoontje achterin de auto wat drinken. Stoere mama als ik ben, gaf ik hem mijn flesje water (daar moet hij inmiddels toch ook wel uit kunnen drinken) en heel voorzichtig nam hij wat slokjes. Tot we de bocht doorreden en hij het halve flesje water zo over zijn mooie streepjes shirt kieperde……Kletsnat tot op zijn rompertje.

Toch weer gefaald als profi-mama..

Veel directieteams hebben dit eigenlijk ook (een beetje dan hè). Ze zijn begonnen als drie coole gasten met een cool idee in een garage. Gaaf dingen maken. En toen werden ze ineens succesvol en waren ze niet meer die drie gasten in de garage, maar dat directieteam van een middelgroot bedrijf.

En stoer doen ze elke dag alsof ze dat profi DT zijn. Alsof ze én een supergaaf product kunnen maken én als vanzelf kunnen leidinggeven. En vaak doen ze het nog best aardig.

Tot ze die bocht doorvliegen en er lastige beslissingen gemaakt moeten worden. Als de grootte van het bedrijf een beetje uit zijn voegen begint te barsten bijvoorbeeld. Of als privé belangen gaan schuren met het bedrijfsbelang. Als kleine irritaties groter worden tot oeverloze discussies.

Stiekem wil je graag die coole gasten uit die garage blijven toch? Vol passie die onderneming leiden. En tegelijkertijd kun je misschien wat handvatten gebruiken van een profi-teamcoach die jullie kan helpen ff wat smoother door de bocht te komen.

Dadelijk ook een zucht van verlichting slaken als het weer lekker loopt? Klaar voor de volgende fase van jullie bedrijf? Ik kom graag langs zonder gedoe, zonder factuur. En natuurlijk met banaan en partjes appel.

Zweetdruppels in de lobby

Tue, 11 Mar 2025 13:52:57 GMT

We zullen haar Els noemen, de ietwat gezette vrouw die met zweetdruppels op haar gezicht voor de derde keer naar de receptie toeloopt.

Voor de derde keer doet ze haar beklag over dat ze moet wachten op haar kamer.

“Dit moet toch niet kunnen hè, bij een vier-sterren hotel. We komen hier helemaal moe van die supervroege vlucht aan en dan willen we toch even onder de douche, dat snapt u toch wel? We betalen er goed voor hoor,” zegt Els met inmiddels overslaande stem.

Waarom begrijpt zo’n Turkse jongen dat dan ook niet.

De man achter de receptie wijst nogmaals rustig op de inchecktijden en verzekert Els dat ze er alles aan doen om de kamer al wat eerder klaar te hebben.

Els gaat zuchtend zitten en foetert nogmaals naar Henk, haar man.

“Waarom zeg jij dan ook niks?”

Henk kijkt ondertussen wel uit om ook maar iets te zeggen. Hij is niet gek, die Henk.

Volgens mij kennen we allemaal wel een Els, of zijn we Els zelf op bepaalde momenten. ��

We hadden anders verwacht. En die andere verwachtingen zitten ons dan zó in de weg dat we niet meer kunnen kijken naar de realiteit. We zien niet meer of het wel normaal is om die jongen van 18 over de balie te trekken, omdat we een half uurtje moeten wachten.

Andere verwachtingen….Het kan de boel behoorlijk verstieren. Ook in jullie management of directieteam. Scheve ogen, stroeve discussies. Het werkt niet meer, maar waar ligt dan nu aan? je kunt je vinger er niet opleggen.

Bel me gerust op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl en ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur. Om eens mee te kijken, zonder iemand over de balie te trekken…I promise…

Hè wat zeg je nou?

Tue, 11 Mar 2025 13:39:47 GMT

“Goedemorgen, mag ik je jas aannemen?”

Het meisje bij de kapper kijkt me vriendelijk glimlachend aan. “Hoe laat had u de afspraak?” Ze fluistert de woorden zachtjes voor zich uit, alsof ze het niet aandurft om de lucht te verplaatsen.

“U mag wel hier plaatsnemen,” Ze wijst naar de stoel helemaal rechts bij de wasbakken.

“Dan ga ik eerst uw haar wassen.” Het is erg prettig dat ik al ongeveer verwacht had dat we dat daar gingen doen, anders dan had ik toch een paar keer moeten vragen wat ze zei.

“Is het zo niet te koud of te warm?” routinematig werkt ze de volgende vraag af.

Superbeleefd was ze, vriendelijk, beleefd glimlachend en knikkend. En totaal niet boeiend!

Ze deed me een beetje denken aan die enge film van Stephen King: The Stepford Wives, waarin pittige dames langzaam worden ingeruild voor robots die precies op hen lijken, maar die wél voldoen aan het jaren 50 plaatje van een gehoorzame, altijd vriendelijke huisvrouw. Iets wat bepaalde mannen blijkbaar toch nog steeds heel ideaal vinden. Die mannen zijn erg suf, dat snappen jullie wel toch?

Aan de buitenkant perfect en alles precies zo doen als geleerd, maar alle ziel, alle echtheid, alle eigenheid is niet thuis.

En dat doet me helaas toch ook denken aan sommige teams…

Iedereen gaat braaf “through the motions.” Doet netjes zijn werk, zegt goedemorgen, haalt koffie voor zijn collega’s en lacht beleefd om de grapjes bij de vrijdagmiddagborrel, maar eigenlijk staat iedereen helemaal uit.

Doodop en weer uitgeblust van een dagje beleefdheid en faken, rijdt iedereen de files in op weg naar… Tsja, wellicht ook weer een toneelstukje thuis (maar goed, dat weet ik natuurlijk niet).

Hoe komt dat nu? Ergens is het blijkbaar niet helemaal veilig meer geworden om écht te zijn. Om te zeggen wat je denkt en vindt. Mensen voelen zich blijkbaar niet gehoord en stoppen dan om zich kwetsbaar op te stellen en verschuilen zich dan achter een glad beleefd laagje. Vreselijk om in zo’n team te werken. Doodvermoeiend.

Herken je helaas dit een beetje in jullie team? Zit de kurk al een tijdje op de fles en zitten jullie elkaar beleefd te vermijden? Zin om die geest weer eens uit de fles te laten en weer écht samen te werken met elkaar?

Bel of mail me gerust op 06-41335607 of info@deteamcoach.nl. Ik kom graag langs om de fles eens te bekijken en samen met jullie de eerste barst te slaan. Voor een eerste gesprek kom ik langs zonder factuur, zonder gedoe, maar wel met een lekker verstaanbare stem en impact, afgesproken?

Ik doe niet de kattenbak

Tue, 11 Mar 2025 13:36:01 GMT

“Ik mag geen rood vlees, maar dat komt goed uit want dat lust ik toch niet. Geen rechtsdraaiende yoghurt, wel linkse, geen eierschalen, geen grauwe tuinbonen en geen rauwmelkse kazen, al weet ik eigenlijk niet zo goed wat dat zijn. En o ja ik mag hier absoluut niet de kattenbak verschonen.”

“Ik zal het doorgeven aan de keuken, mevrouw. Doorgaans laten wij onze gasten ook niet de kattenbak verschonen hoor. We hebben zelfs geen kat.” De ober zuchtte nauwelijks merkbaar, terwijl hij ondertussen breed bleef glimlachen tegen zijn blonde gast.

“Dat moet je inderdaad goed in de gaten houden Kitty.” De donkerharige vriendin van de blonde zwangere dame knikte heftig en wees nog eens demonstratief met haar vinger op een aantal items op de kaart.

“Die niet en die niet en die zou ik ook niet doen. Echt voor je weet staat je kind stijf van de toximodinges. Dat wil je niet hoor.”

Kitty keek haar drie vriendinnen met grote ogen aan. Het viel niet mee, zwanger zijn van je eerste kind. Er kwam echt zoveel meer bij kijken dan ze dacht. Maar ja, je krijgt er dan ook zoveel voor terug… Zeggen ze…

Zwangerschapsmythes, ze zijn zo leuk om uit te wisselen als je net zwanger bent. Dat heerlijke geheime gevoel dat er aan vast kleeft. Ineens mogen er zomaar dingen niet of moet je iets. Alsof je bij een geheim genootschap bent gegaan, met allerlei ingewikkelde codes, handdrukken die niemand anders kent en vooral lekker veel sensatie.

Net als in een team eigenlijk. Daar heb je ook van die heerlijk codes.

Dat je Peter's koeken niet op moet eten, want dan word je ernstig ziek van toximodinges.

Dat je Berend echt nooit moet aanspreken op een woensdag, want dan gebeuren er ernstige dingen met jouw computer.

Richard mag je wel in de ochtend goedemorgen wensen, maar zeg nooit iets als het buiten al donker is, want hij schiet je af met priemende ogen en gooit zo een nietmachine naar je hoofd.

Die heerlijke rituelen die jou onderscheiden van het gepeupel op de werkvloer. Jullie mogen lekker wel broodjes zalm bestellen bij de vergadering.

Na negen maanden zijn de meeste zwangeren van die gekke regeltjes af. Een paar maanden later komen de meeste vrouwen met hun hoofd weer uit die rechtsdraaiende hormonen en dan denken ze nog eens: “Waar ging dat nou eigenlijk over met die rauwmelkse kazen?”

De meeste teams komen niet uit die gekke patronen. En daar is soms ook helemaal niks mis mee. Maar soms wel. Als de patronen hardnekkig worden. Als je last gaat krijgen van elkaar. Als die mooie resultaten verdwijnen in oeverloze discussies. Als het er steeds harder aan toe gaat. je niks meer tegen elkaar kan zeggen of die ander reageert geprikkeld. Als je het eigenlijk niet meer zo leuk vindt.

Bel mij dan. Wat ik doe is helderheid brengen. Dat wat in de loop der jaren vanzelf tot een hardnekkig patroon is gegroeid, ga ik samen met jullie ontwarren. Zodat al dat zand in de motor wat niet lekker werkt er weer wordt uitgeblazen en dat jullie weer met plezier effectief gaan samenwerken. Met behoud van geheime handdrukken natuurlijk.

Scherpe randjes in een Finse sauna

Tue, 11 Mar 2025 13:30:26 GMT

Ze deden pijn, alle puntige onderdelen aan mijn lijf in de sauna. Tenen, ellebogen, het puntje van mijn neus.

Ik zat dan ook in de 100 graden Finse sauna. Zo één met houtblokken in een fikkende open haard. Misschien niet het beste om mee te beginnen, dacht ik nog.

Met één arm over mijn bovenlijf en de andere over mijn ogen, probeerde ik me over te geven aan de langverwachte ontspanning, je weet wel dat lome alomvattende warme dekengevoel…..

Maar helaas die warme donzigheid, bleef uit.

Al mijn aandacht ging uit naar die scherpe halfverschroeide randjes van mijn lijf. Blijkbaar is het in de hitte van de strijd (dan wel sauna) toch niet zo goed mogelijk om het gehele plaatje nog waar te nemen.

Een beetje als in een team. De scherpe randjes vragen altijd aandacht. Daar is niks mis mee, anders waren het ook geen scherpe randjes. Scherpe randjes zijn vooral een signaal. Dat er iets onduidelijk is of niet afgestemd. Of dat de lievelingstemperatuur van het puntje van je neus niet zo matcht met de omgevingstemperatuur van 100 graden ofzo.

Maar wat dus ff niet zo werkt is die scherpe randjes midden in de hitte van de strijd willen oplossen.

Dat willen die scherpe randjes niet, die willen eerst gewoon uit de situatie.

ff frisse lucht, een koude douche of misschien zelfs wel een brrrr koud dompelbad.

Zodat er daarna kan worden gekeken naar het onderliggende probleem en er vanuit een frisse blik een nieuwe oplossing voor deze verhitte situatie gevonden kan worden.

Voor jullie misschien ook eens handig? In een ontspannen temperatuurtje met een frisse blik kijken naar dit team en de oorzaak van de scherpe randjes oplossen? Bel mij gerust op 06-41335607 of stuur een mail naar info@deteamcoach.nl . Ik kom dan graag langs, zonder gedoe en zonder factuur en met kleren aan. ��

De lauwe kroket

Tue, 11 Mar 2025 13:30:21 GMT

Hij stapt de coffeeshop uit. De jongen in de beige parka-jas is denk ik niet ouder dan een jaartje of 25.

Op zijn gezicht is de mengelmoes te lezen van frisheid, want nog jong…… en de vermoeide ogen van lange nachten stappen, alcohol en zeer waarschijnlijk wiet. Hij kijkt een beetje schichtig om zich heen en buigt zich dan naar de beveiliger, die voor de deur van de coffeeshop staat.

‘Ah, nog even een peukie roken met jou, Hans’, zegt de jongen extra vrolijk. ‘Dat is traditie.’

‘Dat is waar,’ mompelt de beveiliger, terwijl hij zijn peuken uit zijn jas pakt. De beveiliger is ergens rond de 55. Een rustige man in het gebruikelijke zwarte pak met de zilveren V, die zo te zien zelf niet zo enorm veel waarde hecht aan deze “traditie,” maar het spel wel meespeelt.

De beveiliger biedt de jongen een sigaret aan uit zijn eigen pakkie en samen babbelen ze nog even over hoe druk het is en dat het allemaal niet meevalt. De zenuwachtige jongen ontspant zienderogen, terwijl hij hard lacht om de opmerkingen van de oudere beveiliger.

Je thuis voelen in de snijdende kou, om 00.30 ’s nachts op de drempel van een coffeeshop.

“Erbij horen,” we willen het allemaal. Eén van de eerste menselijke behoeften die we vaak niet uitspreken. Want nee, we zijn stoer en onafhankelijk enzo.

Maar waar we dus wel allemaal behoefte aan hebben.

“Erbij horen” uit zich in kleine rituelen, de gedeelde sigaret, de flauwe grappen bij het koffiezetapparaat, dezelfde rare termen gebruiken, afkortingen en allerlei ander bedrijfsgewauwel.

En soms lukt het even niet zo goed, dat bij elkaar horen. Dan ben je het ff kwijt.

Een aantal jaar geleden was er een hartstikke herkenbare reclame van volgens mij Randstad ofzo. Daarin zei men: Begin je je ineens te ergeren aan die stomme grapjes bij het koffieapparaat en die half-lauwe kroket in de kantine? Misschien is het tijd om weg te gaan….

Soms is dat zo, dan is het tijd om afscheid te nemen. En soms nog helemaal niet!

Zitten jullie nou in zo’n moment van ff geen zin meer in diezelfde lauwe kroket, maar afscheid nemen is een bridge too far. Ben je benieuwd wat er misschien nog wel heel anders kan in jullie team? Laat eens een goede teamanalyse doen!

Als jullie zorgen voor de lauwe kroketten en de flauwe grappen, kom ik graag langs voor een eerste verkennend gesprek, zonder gedoe, zonder factuur.

Na seizoen 5 ben ik gestopt

Tue, 11 Mar 2025 10:29:56 GMT

“Ik ben afgehaakt hoor. Na seizoen 4 eigenlijk al.” Gert kijkt Marloes aan met een gezicht dat boekdelen spreekt. Zijn mond van afkeer spuugt nog net geen viezigheid uit. “Het eerste seizoen vond ik superleuk. Toen gebeurde er in elke aflevering iets nieuws. En nu ook wel hoor, maar het is wel ver gezocht hoor.”

Gert zucht eens diep. “Het is net als met films, weet je. De Matrix I, wow wat was dat vernieuwend. De Matrix II nog wel interessant, want ja je wil toch wel weten hoe het nu verder gaat. De Matrix III…..ik snapte er geen hout van.”

Netflix, ik ben er dol op moet ik bekennen. En waar ik helemaal dol op ben is als een goede serie na een aantal goede seizoenen ook stopt. Maar dat is helaas wat minder vaak het geval. Natuurlijk zijn er hartstikke goede series die eindeloos goed blijven. Zo vind ik Modern Family en The Crown alleen maar beter worden.

Maar bij de meeste series denk ik na een paar seizoenen…Tsja nou ken ik het wel. Nu wordt het zo’n patroontje, hardnekkig, voorspelbaar, saai, een tikje onfris zelfs misschien.

Net als in sommige teams. Blijf je met elkaar net te lang hangen in dat heldensyndroom, of dat vampierendagboek, of dat miskende familiedrama.

Misschien is het tijd voor een ander thema, een andere serie in jullie team. Andere tijden, Andere koers, Andere verlangens, Andere raadsels om op te lossen.

Zijn jullie er aan toe om weer eens fris een nieuwe start te maken? Bel me dan op 06-41335607 of mail info@deteamcoach.nl. Ik kom graag langs om van jullie twee sterren rating weer te upgraden naar een stralende 5 sterren. Het eerste gesprek is gemakkelijk gepland en is zonder gedoe en zonder factuur. Met popcorn en limonade natuurlijk. Maken we er een sprankelende voorstelling van.

Wanneer wordt roddelen op het werk een probleem

Tue, 11 Mar 2025 10:28:09 GMT

Rapportage MetroNieuws, 25 maart 2019. Door Claartje Vogel.

Begin 2019 werd ik geïnterviewd door MetroNieuws over het onderwerp ‘roddelen op de werkvloer’. Hieronder vind je een deel van het artikel dat hieruit voortkwam. Klik hier voor de originele publicatie van dit artikel.

Op iedere werkplek wordt wel geroddeld. Wanneer is het een probleem en hoe los je dat op?

„In bedrijven met een soort familiecultuur wordt vaker geroddeld”, vertelt psycholoog en groepsdynamica-expert Natasja Hoex. „Vaak zijn het teams die elkaar goed kennen en elkaar ook buiten werk zien, bijna als een soort familie. Denk bijvoorbeeld aan een school of een plaatselijke dokterspraktijk. Juist in dit soort organisaties wordt roddel sneller een probleem.”

Zo begeleidde Hoex onlangs een basisschool in zo’n klein dorp. Het team werkte niet goed samen en er werd veel geroddeld. „Teamleden durfden elkaar geen directe feedback te geven, omdat ze het koste wat kost gezellig wilden houden”, legt ze uit. „Ze wilden de goede sfeer niet verpesten, maar moesten toch hun frustraties kwijt. Dus bespraken ze ergernissen in de wandelgangen.”

Een team dat elkaar geen feedback durft te geven, is een probleem, vertelt de psycholoog. „Als je echt goed wilt samenwerken, is feedback geven onmisbaar. Durf je niks te zeggen, dan lopen frustraties op. Bovendien kunnen roddels uit de hand lopen en op een nare manier terugkomen bij de persoon over wie het gaat.”

Roddels gaan lang niet altijd over het werk, maar wel vaak. De King’s Business School in Londen maakte een top-10 van meest voorkomende roddelthema’s en op nummer één staat ’incompetentie’, oftewel: iemand doet zijn werk niet goed. Daarna volgt klassieke achterklap zoals vreemdgaan, seksuele voorkeuren en domme uitspraken.

Bijvoorbeeld: Jan komt vaker te laat en jij praat daarover met collega Lisa. Zij vertelt jou dat ze gehoord heeft dat Jan een ziek familielid heeft. Nu begrijp jij beter waar het gedrag vandaan komt en zul je je waarschijnlijk minder ergeren.

Moeilijk

Je had Jan natuurlijk direct kunnen confronteren, maar dat vinden veel mensen moeilijk. Zeker in een kleine gemeenschap, licht Hoex toe. „Op de basisschool bijvoorbeeld hadden leraren veel te verliezen. Je komt je collega namelijk niet alleen tegen op het werk, maar ook bij de bakker. Misschien zit jouw eigen kind wel bij hem in de klas.”

Tegelijkertijd speelden er wel degelijk problemen op de school, maar de leraren wisten niet hoe ze die moesten verhelpen. Hoex heeft het opgelost door het team bij elkaar te brengen en het roddelprobleem te benoemen. „Dit kun je met een coach doen, maar ook als teamleider. Zeg: ik merk dat er geroddeld wordt, herkennen jullie dat? In mijn ervaring is eigenlijk niemand blij met een roddelcultuur op het werk. Wie weet wat er over jou gezegd wordt, als je er niet bent.”

Feedback geven

Hoex heeft het team geleerd hoe ze elkaar feedback kunnen geven, zonder ruzie te krijgen. Verder is roddelen niet helemaal uitgebannen, maar hebben de collega’s afspraken gemaakt. „Je mag best even stoom afblazen, als je het probleem daarna maar oplost”, vertelt ze. „Als je collega iets kritisch over een ander zegt, vraag dan of de persoon in kwestie dit al weet. Spreek je collega’s er dus ook op aan als ze roddelen, want je bent met z’n allen verantwoordelijk voor de sfeer in het team.”

Wat kun je doen tegen roddelen op kantoor?

1. Bespreek het in de groep, zodat niemand zich direct aangevallen voelt.
2. Wees je bewust dat roddels vaak gebaseerd zijn op vage veronderstellingen en aannames.
3. Realiseer je dat een relatief onschuldig gesprek snel uit zijn verband getrokken wordt. Je collega’s doen er namelijk graag een schepje bovenop.
4. Maak afspraken: spreek je collega’s aan op roddelen.
5. Even klagen mag, maar houd het niet bij praten alleen. Los het probleem op.
6. Denk je dat er over jou geroddeld wordt? Zoek de bron en confronteer hem of haar.

schoffies met een petje en bejaarde dames

Tue, 11 Mar 2025 10:25:19 GMT

“Wow! de Knight Rider bestaat echt,” dacht ik toen ik de auto bekeek die mij tegemoet kwam rijden.

Niet omdat hij zo stoer zwart was met zo’n lekker zoevend rood lampje voorop. Waar kun je die trouwens bye the way kopen? Ik wil er eigenlijk al 30 jaar eentje…

Nee, er zat geen bestuurder in. De auto reed gewoon helemaal zelf. Tenminste dat dacht ik toen ik de auto vanaf een afstandje bekeek.

Terwijl de auto dichterbij kwam, zwalkte hij nog even van links naar rechts.
“Nondeju, lag ik daar toch bijna nog in de plomp.”

Toen ik de bestuurder vuil aan wilde kijken, keek ik recht op een paar grijze sprietjes haar. Onder de sprietjes een zwaar montuur, waarachter twee bruine ogen angstvallig probeerden om boven het stuur uit te kijken.

Bejaarde dames… Ze hebben de neiging om zó in de auto te gaan zitten dat ze eigenlijk net NIET boven het stuur uit kunnen kijken. Hard knijpen in dat stuur, dat kunnen ze dan weer wel.

De groep die dat ook doet zijn jonge jongens met een petje op. Ook zij kunnen vaak maar net boven het stuur uitkijken omdat ze zó stoer naar achteren liggen dat ze eigenlijk meer zien door de achterruit dan door de voorruit.

Is dat nou niet raar? Of ben ik de enige die dat raar vind? Bij hun zal die autostoel toch ook wel zo’n hendeltje hebben om hem wat hoger te zetten, of zou die afgebroken zijn? Bij al die oudere dames? Wat doen die daar dan mee?

Ik vraag me echt af waarom nou nooit eens iemand tegen hun zegt:

“Hé Janske, zet die stoel is wat hoger, dan zie je beter waar je naar toegaat. Hoef je geen andere mensen van de weg af te zwalken.”

Hetzelfde wil ik zeggen tegen een heleboel teams. Heel veel teams zitten zo begraven in hun dagelijkse klussen en brandjes. Ze worden opgeslokt door gedoe met medewerkers, problemen die gefikst moeten worden en onderling loopt het in dat team ook steeds minder lekker.

Dan kan het dus wel eens helpen om iemand te laten helpen. Iemand met verstand van zaken. Die jullie kan helpen om uit dat gemodder te komen en jullie weer met overzicht over je stuur laat kijken.

Ik ben die iemand. Gebruik dus jullie hendel en bel me (0641335607) of mail info@deteamcoach.nl. Ik kom graag langs om samen naar jullie probleem te kijken. Te zien hoe precies bij jullie die stoel omhoog kan. Dus stop met rondrijden als een malle. Ik kom langs zonder factuur en zonder gedoe en ik neem het juiste gereedschap mee.

Wat een meezingconcert aantrekkelijk maakt voor mensen

Tue, 11 Mar 2025 10:23:52 GMT

Rapportage Nu.nl, 18 januari 2019. Door Germieke Smits.

Begin 2019 werd ik geïnterviewd door Nu.nl over de reden dat mensen massaal naar meezingconcerten gaan. Hieronder vind je een deel van het artikel dat hieruit voortkwam. Klik hier voor de originele publicatie van dit artikel.

Circa 145.000 bezoekers trekken naar de elf shows van De Vrienden van Amstel Live in Ahoy in Rotterdam. Daar kunnen ze luisteren naar en meezingen met bekende Nederlandse artiesten. De concertreeks is meestal een jaar van tevoren al binnen een dag uitverkocht. Wat maakt zulke massale meezingconcerten aantrekkelijk?

In groten getale trekken fans van De Toppers of andere artiesten in mierzoete roze outfits en met merchandise naar concerthallen toe. “Een van de belangrijkste redenen om te gaan, is het gevoel ergens bij te horen”, vertelt Natasja Hoex, psycholoog, teamcoach en expert in groepsdynamica.

Iedereen is fan

“Als je naar een concert van de Toppers gaat, is iedereen daar een fan, je hoort bij een groep. En dan mag je het ook nog overdrijven, door hard mee te zingen en je te verkleden. Daardoor wordt er ook een beetje de draak mee gestoken en is het allemaal niet zo serieus.”

Er heerst een positieve groepsdruk bij meezingconcerten, vult Hoex aan. “Je kunt echt even gek doen. Je bent niet langer mama, papa of juf. De grotere groep zorgt ervoor dat je iets durft wat je normaal niet zo snel zou doen. Je gaat waarschijnlijk niet snel in je eentje de dansvloer op of meezingen. Als een heel stadion het doet, is het toch makkelijker.”

Samen zingen roept, net als dansen en verhalen vertellen, verbondenheid op, omdat we het al eeuwenlang doen, zegt Hoex. Dat meezingconcerten vaak van Nederlandse artiesten zijn, geeft het publiek nog extra het gevoel dat het concert ‘van hen’ is, zegt Hoex. “Net als bij Koningsdag: dat is ‘onze’ dag.”

Geen vreemden, maar vrienden

Het verbroederen bij een meezingconcert gaat snel, zegt Hoex lachend. “Je geeft een complimentje over een outfit, je vindt hetzelfde liedje leuk, je slaat een arm om je buurman heen. De drempel is verlaagd bij een concert. Als je een paar dingen gemeenschappelijk hebt, ben je al snel geen vreemden meer, maar vrienden.”

Vrienden voor even, want de verbroedering is een tijdelijk iets, zegt Hoex. “Maar daarom niet minder waardevol. De maskers gaan even af. In onze maatschappij zijn veel mensen angstig, benadrukken ze de verschillen of hebben ze geleerd om op zichzelf te zijn. Maar van nature zijn mensen op zoek naar verbondenheid en vriendschappen. Dat zie je ook als er een ramp gebeurt of als het slecht weer is: dan trekken mensen meteen naar elkaar toe.”

Lieve Autowasstraat

Tue, 11 Mar 2025 10:22:16 GMT

Sweep, sweep, sweep, doen de grote blauwe borstels over de voorruit van mijn auto. En alsof ze ook mijn voorhoofd even meenemen, voel ik mijn gejaagdheid uit mijn lichaam verdwijnen.

Het geluid van de sproeiers op mijn dak, alsof er een jungleregen boven mijn auto is losgebarsten. Het harde tikken van die enorme borstels langs de zijkant en ten slotte het tak tak tak van de föhn, die alles weer droog blaast.

Wat een goede beslissing om in de auto te blijven zitten, terwijl hij door de wasstraat gaat. Even geen mails, geen snelle appjes en geen rode bolletjes bekijken op mijn telefoon.

Een beetje verdoofd door de enorme herrie in de wasstraat, kan ik niet anders dan simpelweg mijmeren. Ik kom tot rust en zie ineens een mogelijke oplossing voor dat probleem van net.

Ken je dat? Natuurlijk ken je dat. Als je even afstand neemt van een probleem wordt het ineens glashelder. Je weet wel, die goede ingevingen onder de douche, op de fiets en in het bos…..

Teams nemen die momenten nauwelijks. Want er moet nog meer geproduceerd, besloten, getackeld, afgehandeld, even snel opgelost, geregeld, gemanaged, bedacht, afgerond, gedaan…….

En dan gaat het piepen en kraken na een tijdje. Dan is het net alsof er geen olie bijgevuld is, alsof er zand in de motor is gelopen en er maar niet meer uit wil. Ik blijf blijkbaar iets met auto’s hebben in dit blog.

Herken je dat in jullie team? Rennen en vliegen, maar niet meer met zoveel swung en plezier?

Bel me dan eens op 06-41335607 of mail info@deteamcoach.nl . Gaan we samen in een wasstraat zitten, of bij jullie op kantoor dat kan ook. En kijken we eens van een afstandje wat er aan de hand is en hoe het anders kan. Zonder factuur, zonder gedoe en met een flinke berg zeepsop.

De body van Doutzen

Tue, 11 Mar 2025 10:16:26 GMT

Sandra houdt haar lippen getuit terwijl ze onder haar wimpers door naar de camera kijkt.

Haar rechterbeen kruist ze schuin voor haar linker, zodat ze er zo slank mogelijk uitziet. Vier kilo is ze afgevallen! Knettergek werd ze van de smerige bleekselderij, de smakeloze hüttekase en de drie druiven per dag, maar het resultaat mag er zijn. Ze heeft er nog nooit zo dun uitgezien.

Ze lacht nog één keer met open mond, haar hoofd in haar nek, superspontaan. Lekker vrij, zogenaamd. Ze voelt zich precies zoals Doutzen op die zeilbootfoto.

‘Mooi hoor,’ zegt de fotograaf tevreden.

Een week later komen de foto’s binnen in een grote witte enveloppe. Terwijl ze de foto’s bekijkt, stromen de tranen langzaam over Sandra’s gezicht.

Ze lijkt nog niet in de verste verte op Doutzen. Haar benen zijn niet 172 cm, ze is in totaal ‘maar’ 172 cm. Ze heeft geen lange blonde krullen, maar een donker jongenskoppie. Ze is wel 4 kilo afgevallen, maar had eigenlijk nog 20 minder moeten wegen voor dat maatje zero. En o ja, ze is geen 35, maar 55…….. Sandra gooit de foto’s triest in de hoek van de kamer.

Raar hè, we blijven onszelf heel vaak vergelijken met een soort ideaalbeeld wat we nooit zullen halen. Wat überhaupt nooit te halen was, omdat het totaal niet past bij wie we zijn.

Vrouwen die nog steeds maatje 36 in de kast hebben hangen, voor als ze misschien ooit weer hartstikke slank zijn.

Mensen die van peutergym naar voorleesklasje hollen, omdat ze naast die fulltime baan toch ook echt die superouder moeten zijn.

Mannen die zichzelf overschreeuwen omdat ze hun vorige baas zo goed mogelijk proberen na de doen.

Ondernemers die hun successen opkloppen op social media, om hun ‘expert-status’ te bewijzen.

Influencers die volgers kopen…

En teams die in allerlei kunstmatige samenwerkingsconstructies elkaar aan zitten te gapen, terwijl ze denken: “Wat mot ik eigenlijk met jou?”

Martijn Vroemen heeft in zijn boek ‘Handboek Teamcoaching, Helpen zonder bemoeizucht’ een mooi stukje geschreven over Volkstuinteams. Heel verhelderend voor een heleboel teams volgens mij :-):

“Mensen die samenwerken als in een volkstuin werken met veel plezier en trots op hun eigen lapje grond. Ieder doet iets waar hij goed in is. De een verbouwt graag tomaten en de ander houdt het bij snijbloemen. Als men een buurvrouw tegenkomt maakt men graag een praatje en er wordt tijdens vakanties voor elkaar water gegeven. Ook is er wel eens een probleem zoals met de buurman die de boel verwaarloost. Daardoor waaien er onkruidzaden over het volkstuincomplex. Dan moet er gepraat worden. Maar meestal loopt alles prima. De volkstuineigenaren lenen graag hun kruiwagen uit en geven elkaar stekjes. Elk kwartaal is er overleg in het complex waarbij men beslist over het wel of niet vervangen van een waterpomp, de verlichting op het tegelpad of het verhogen van de contributie. En natuurlijk is er de jaarlijkse barbecue waarbij men zelfgeteelde aardappels poft.”

Stel je gaat zo’n team proppen in een beeld van een high performance team. Dat is alsof je buurvrouw Ank probeert te proppen in het uniform van de Victoria’s Secret Angels.

Als jullie nu al een tijdje worstelen met welke vorm nu eigenlijk past bij jullie team, wel willen verbeteren in de samenwerking, maar snappen dat het geen zin heeft om jezelf te persen in een keurslijf dat helemaal niet past. Bel mij dan eens op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl .

Ik kom graag langs, zonder gedoe en zonder factuur. Met een paar kilootjes teveel, maar zo echt als maar kan.

Mia en Heleen gaan aan de Ayahuasca

Tue, 11 Mar 2025 10:16:25 GMT

‘Joh meid, ik heb drie emmers ondergekotst’ Mia kijkt Heleen triomfantelijk aan, terwijl ze nonchalant met een haarkrul speelt.
De mond van Heleen zakt nog verder open terwijl ze Mia bewonderend aankijkt.

‘Maar vond je dat niet gênant, dan?’
‘In het begin wel,’ zegt Mia ‘Maar dat is eigenlijk ook alleen maar ego, weet je wel.’
‘Hm, hm,’ knikt Heleen snel. ‘Ego, gadver!’ zegt ze er met een hoog stemmetje achteraan.

‘Kijk, ik ben gewoon heel gevoelig,’ zegt Mia. ‘En de wijsheid van de plant weet me te raken op een niveau waar het gewone leven niet bij kan.’

‘Wijsheid van de plant?’ Heleen kijkt Mia niet begrijpend aan.
‘De Ayahuasca, dommie’
‘O ja natuurlijk.’ Heleen verstopt haar verlegenheid achter een snelle grinnik.
‘Maar is dat dan een soort drugs ofzo?’
‘Nee joh, het is een plant die de oude Maya’s al gebruikten om de mysteriën van het leven te ontdekken. Zo kun je alles ineens veel meer omarmen in het leven.’ Mia kijkt met een hemelse blik naar Heleen als ze het woord “omarmen” gebruikt.

‘Omarmen dus…. net als met die drie emmers?’ vraagt Heleen onschuldig.
‘Welke drie emmers?…. O ach jij, ik weet niet of jij wel mee moet gaan hoor.’ Mia stampt boos weg om haar pijn ergens anders te omarmen.

Heleen zucht eens diep. Ze wil die ayahuasca best wel eens uitproberen. Ze is soms zo onzeker of ze het wel goed doet, of ze op de goede weg zit.

Maar ja, vorige week vertelde Mia nog dat ze kristallen onder haar kussen moest leggen voor levendige dromen en die puntige stenen vond ze toch niet zo lekker slapen.

En vorige maand moest ineens alles “vegan” en zaten ze samen aan de pizza met gestampte paddenstoelen.
“Vegan” was het nieuwe gezonde eten volgens Mia. Haar hele lichaam zou binnen no time gereinigd zijn en dan zou ze ineens allerlei bijzondere inzichten krijgen.

Mia zou het wel weten, dacht Heleen. Die kreeg bijzondere boodschappen door van een
overleden sjamaan.

Dus dan toch maar aan de Ayahuasca……

Tsja….Wie wil dat nu niet? Dat de hemel openbreekt en dat ‘God herself’ met een toverstaf zwaait en ineens zijn al je problemen opgelost.

Of dat we in een theekopje kijken en dat het gelubberde Pickwick-zakje ons vertelt of we nu rechts of linksaf moeten gaan.

Hmmm…….. even gedachte tussendoor…Ze hebben al van die mooie vragen op de bovenkant staan, misschien ideetje dat ze de antwoorden in het zakje verbergen?

Ook de meeste managementteams die mij uitnodigen, kijken bij mijn binnenkomst verlangend of ik misschien toch een toverstafje heb meegenomen…

En of ik dan niet even met één goede opmerking ineens alles kan oplossen.

Helaas… ook een wijze blonde teamcoach zal eerst moeten weten welke duistere krachten jullie team in haar greep hebben.

Je zou om daar achter te komen natuurlijk een tripje Ayahuasca kunnen doen met het hele MT/ DT. Dat zou overigens wel het meest originele teamuitje zijn dat ik ken. ��

Of je vraagt of ik eens meekijk in jullie organisatie. Kijk hoe jullie REALITEIT in elkaar zit, dat kan natuurlijk ook.

Mail me op info@deteamcoach.nl of bel me op 06-41335607. Ik kom graag langs zonder gedoe en zonder factuur. Wel met een kristal natuurlijk, om op te zitten, zodat iedereen lekker scherp blijft. ��

Tante Nellie is boos

Tue, 11 Mar 2025 10:16:22 GMT

Met chips en wijn zit ik klaar voor het nieuwe seizoen van ‘Het Familiediner.’

Verdulleme. In dit seizoen zijn de vreugdevolle verzoeningen met tranen en snot nogal mager gezaaid. Keer op keer komen er lege limousines naar het restaurant. Een van de partijen is niet ingestapt. Dat kan natuurlijk komen doordat ze niet met hun hoofd op t.v. willen, maar als ik beter ga kijken is er heel vaak iets anders aan de hand……

Het valt me op dat er in bijna elke mislukte poging één grote complicerende factor zit, namelijk een grote boze tante Nellie.
Boze tante Nellie is soms echt een tante, maar heel vaak is het ook de nieuwe partner van die ene man. Of een vriend of vriendin van die ene dochter.

Het is zeg maar iemand op de achtergrond die zelf geen partij in het conflict is. En nu komt de grap. Die boze tante Nellie is nog bozer dan de persoon die wél in het conflict zit.

‘We zijn er helemaal klaar mee,’ zijn woorden die tante Nellie graag gebruikt. Of ‘Je moet niet over je heen laten lopen hoor, Jan’ of ‘Het is dan wel zijn dochter, maar dan had ze maar eerder moeten komen.’

Jan zelf zou eigenlijk stiekem wel in willen stappen, in die limo. Met betraande ogen vertelt hij dat hij zijn dochter best wel mist.
Maar daar steekt tante Nellie snel een stokje voor.
‘Zij moeten maar eerst over de brug komen,’ zegt ze, terwijl ze Bert en de cameraman omver maait met haar armgebaren.

Ik zie het zo vaak in teams met een conflict.

Het teamconflict lijkt volledig te gaan over Peter en Jim die niet met elkaar door één deur kunnen.
Als Peter en Jim nu maar met elkaar gaan praten, dan wordt het vanzelf weer een gezellig team.

Maar als je wat beter gaat kijken, dan ga je ze ontdekken. In elk team met een Peter en Jim zit ook altijd een boze Nellie, of misschien wel drie. Mensen die op het eerste gezicht niet in het conflict zitten, maar wel de boel lekker opstoken, of juist door niks te zeggen de boel in stand houden.

Probeer bij een meeting maar eens bewust naar de achtergrond te kijken. Dus niet naar het conflict op de voorgrond, maar juist naar al die andere mensen. Wie houdt het in stand? Wie is bij het conflict gebaat? Wie is boze Nellie?

Willen jullie vooral van die conflicten af, ongeacht wie nu welke rol speelt? Wil je dat ik eens mee kijk naar waar de schoen nu echt wringt én hoe je het anders kan krijgen?

Bel me op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl . Ik kom graag langs zonder gedoe en zonder factuur en met limousine natuurlijk.

Feedback geven, hoe doe je het wél?

Mon, 10 Mar 2025 14:34:38 GMT

Feedback geven. Het is misschien wel de meest gewenste en meest gehate vaardigheid in samenwerken. Bijna overal waar ik als teamcoach kom staat feedback geven hoog in het wensenlijst. Maar geen hond die het in de praktijk doet �� Waarom eigenlijk niet? Omdat feedback geven hartstikke eng is natuurlijk. Omdat feedback ontvangen, ook al zeggen we dat we het graag krijgen, wel het laatste is waar we op zitten te wachten. Omdat feedback geven vaak zo onbeholpen gaat dat als we over die drempel stappen, er uiteindelijk toch niks verandert.

Maar wil je echt goed samenwerken en een team hebben wat elkaar tot grote hoogte brengt dan is feedback geven wel onontbeerlijk.

Een ding vooraf: Geef altijd feedback leidend naar jullie gezamenlijk doel, niet op basis van persoonlijke voorkeuren. Probeer de link te leggen tussen wat jullie als team willen bereiken en het gedrag waarover jij feedback wilt geven.

Feedback geven: Hoe breng je het op een goede manier?

Begin met complimenten geven. Besteed daar echte aandacht aan. Benoem concreet wat de ander goed doet! Het is leuk om complimenten te krijgen. Maar misschien nog wel belangrijker: Mensen leren veel beter door complimenten dan door kritiek. Je hebt dus veel meer effect van een compliment dan van een correctie.

Toch ontkom je er waarschijnlijk niet aan om ook feedback te geven over zaken die je anders wilt: Hoe geef je goede feedback?

1) Waarneming: Benoem concreet wat de ander voor gedrag laat zien:

Je komt nu drie keer te laat
Je levert niet op tijd op wat we hebben afgesproken
Je belt me niet snel terug
Ik wacht al een week op jouw stuk

2) Effect: Benoem het effect van het waargenomen gedrag. Dit is het vlees van het broodje hamburger, het belangrijkste gedeelte. Dit is namelijk de reden van jouw feedback

Dat geeft mij het idee dat je het niet zo nauw neemt
Dat geeft mij het gevoel dat ik niet van je op aan kan
Dat zorgt ervoor dat ik niet verder kan
Dat maakt op mij een onbetrouwbare indruk

3) Tip/ Hoe je het anders wil Geef aan wat je verwacht, wat je wel wilt

Ik verwacht dat je de volgende keer op tijd bent
Ik verwacht volgende week de levering
Ik verwacht binnen een dag een telefoontje terug of anders een smsje
Ik verwacht dat ik bij een volgende afspraak ervan op aan kan dat Ja ook echt Ja is, of dat je Nee zegt.

Soepel maken:

Om het gesprek soepel te laten verlopen, helpt het om na het effect te vragen: Herken je dit? Dat is in feite je ketchup in het broodje.

In plaats van een tip is het in de meeste gevallen veel logischer om het gesprek open in te gaan met elkaar. Een open vraag zoals: "Hoe zullen we dit nu voortaan anders doen?" Helpt daarbij enorm. Ga door met het gesprek tot er een oplossing voor beide partijen gevonden is, anders heb je alsnog een kunstmatige oplossing te pakken en kun je weer van voren af aan beginnen.

Feedback geven en ontvangen heeft vooral als doel om de samenwerking gemakkelijker en meer afgestemd te laten verlopen. Ga ook voor dit doel! Het is niet bedoeld als een ventiel voor irritaties of om de ander eens even op zijn nummer te zetten (daar heb je veel effectievere technieken voor, grapje �� )

From Hero to Zero

Fri, 28 Feb 2025 09:29:01 GMT

Als ik vroeger een oorlogsfilm had gezien, dan wist ik daarna altijd zeker dat, als ik in de oorlog had geleefd, dat ik dan bij het verzet had gezeten.

Ik had minstens zo’n rol als Hannie Schaft gehad. Of toch in ieder geval, lak aan een avondklok, zeker duizenden illegale pamfletten rondgebracht op mijn gestolen fiets.

In mijn jeugd was de dame op de linker foto mijn heimelijke Hero. Voor de mensen die haar niet kennen…Dat is Xena Warrior Princess. En Xena die kwam altijd een heleboel problemen tegen.
Maar al waren de problemen nog zo groot, met een flinke trap in het kruis of een slim plannetje, wist zij er zich altijd wel uit te redden.

Oorlogsfilm of Fantasyfilm, ik vereenzelvig mij moeiteloos met de heldin. Ik weet al bijna zeker welk glimmend lycra pakje ik ga dragen, mocht het tot een crisis-situatie komen.

En toen kwam puntje bij paaltje…..
Een wereldwijde pandemie en crisis. Mijn kans om eindelijke te shinen, toch?

En wat doe ik? NIKS.
Ja, in het begin heb ik mezelf nog aangeboden als coach voor de zorgmedewerkers. Maar daar bleek toch ook niet zo heel veel vraag naar…

Daar ging mijn hero-syndroom, gelijktijdig met mijn sexy outfit, het raam uit.

NIKS voelt toch vooral als, nou ja…NIKS.

En nu kom ik er dus gaandeweg achter dat dat beste is wat ik kan doen. NIKS
En gekker nog…
Het mooiste wat wij elkaar misschien ook wel te bieden hebben is dus blijkbaar samen NIKS DOEN.

In het Engels hebben ze er een mooi woord voor: “to endure.” In het Nederlands wat eenzijdig vertaald als “doorstaan.”
En dat is nu precies wat de meesten van ons te doen hebben in deze crisis: Doorstaan, To endure, Verdragen.

Als je dat alleen moet doen is dat best wel heftig. Eenzaam.
Kun je het samen doen, dan wordt het een heel ander verhaal. Dan kun je elkaar helpen doorstaan. samen verdragen, samen ‘enduren.’

En dat voelt heel anders, voor beide partijen.

Dit is eigenlijk ook precies wat goede teams goed kunnen. Samen dragen. Er voor elkaar zijn, zonder veel te doen.
En dat verlicht dan toch een klein beetje. Ben je toch nog even die held. Want je weet nooit wat dat samen dragen uiteindelijk betekent.
Het is waarschijnlijk veel meer dan je denkt!

Ik wil je ten slotte graag deze overweging van Pooh en Piglet meegeven:

“Today was a Difficult Day,” said Pooh

There was a pause

“Do you want to talk about it?” asked Piglet.

“No,” said Pooh after a bit “I don’t think I do.”

“That’s ok,” said Piglet and he came and sat beside his friend.

“What are you doing?” asked Pooh.

“Nothing really,” said Piglet. “Only I know what Difficult Days are like. I quite often don’t feel like talking about it on my Difficult Day either.”

“But goodness,” continued Piglet. “Difficult Days are so much easier when you know you have got someone there for you. And I’ll always be there for you, Pooh.”

And as Pooh sat there, working through in his head his Difficult Day, while the solid, reliable Piglet sat next to him quietly swinging his little legs…he thought that his best friend was never more right.

Heb je zelf behoefte om je verhaal te doen? Dat er iemand met je meeluistert? Bel me dan op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl en ik doe je een passend aanbod voor wandelend coachen. Een wereld van verschil!

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en de kleur is groen

Mon, 17 Feb 2025 09:31:03 GMT

‘Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en de kleur is GROEN!’ Mijn zoontje gilt de kleur vanaf de achterbank door de auto. Het woordje “groen” krijgt nog een extra lange uithaal mee zodat ik niet per ongeluk gele dingen ga opnoemen.
‘De bomen,’ zeg ik vol zelfvertrouwen.
‘Nee’
‘Het gras?’ vraag ik vervolgens.
‘Nee’
‘De heg?’
‘Nee, mama, het is moeilijk!’
‘Nou dat merk ik ja. Is het dan misschien dit knopje?’ wijs ik naar een knopje op het dashbord.
‘Nee, het is buiten de auto.’ Gelukkig is mijn zoontje nog niet te beroerd om nog even te helpen.
‘De bladeren?’ vraag ik, ondertussen de omgeving scannend naar nog meer groene dingen.
‘Nee, zal ik het zeggen?’
‘Nee nog even proberen hoor. De vijver?’ We rijden ondertussen langs een behoorlijk groene vijver, dus het zou kunnen.
‘Neeheee mam, ik ga het zeggen hoor. Het is de auto voor ons.’
‘O, eh ja, dat is waar ook,’ zeg ik een tikje beschaamd. Al 20 minuten pal voor mijn neus en helemaal niet gezien.

Sinds een aantal maanden doen we dit spelletje in de auto, tussen het luisteren naar alle 40 cd’s van Kinderen voor Kinderen door. Krijg ik gelukkig ook nog eens iets anders te horen dan de ‘Kanga, de Hupsakee en Onbewoond Eiland’

En elke keer verbaas ik me weer hoe leuk dit simpele spelletje eigenlijk is.

Mits je bereid bent om echt te willen raden wat de ander ziet natuurlijk.

Als ik alleen maar wil raden wat ik zelf al had gezien in de kleur groen, dan is er niks aan, aan dat hele spelletje niet.
En toch is dat wat we heel vaak in de werkprakijk wel doen. Alleen maar willen zien wat we al hadden gezien. Een beetje Trump en Biden in het klein zeg maar. Onze drang naar gelijk willen hebben is vaak sterker dan alternatieven willen horen.

In ieder geval ben ik heel blij met dat manneke van vier op de achterbank. Die gillend over de kleur GROEN mij laat zien dat er nog zoveel meer kleuren groen zijn dan ik dacht ��

Kunnen jullie in jullie team wel eens zo’n manneke op de achterbank gebruiken? Die helpt om met elkaar meer te zien dan JOUW groen of MIJN groen?

Bel me gerust op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl Ik kijk graag mee naar alle kleuren van de regenboog in jullie team, zonder factuur, zonder gedoe. Maar wel met zo’n kleurenwaaier van de Gamma natuurlijk.

Trouwens hier nog even een supermooi voorbeeld van bovenstaande uit de Oudejaarsconference van Marc Marie Huijbregts 2018