Selecteer een pagina

Gebroken verwachtingen

“Vijftien jaar geleden heeft die trut mijn theepot gebroken. En die theepot betekende heel veel voor mij. Dat wist zij best.” Truus staat met haar armen over elkaar en spuugt de woorden groen van boosheid in de camera.

“Goh,” zegt Bert van Leeuwen van het programma Het Familiediner. “En heeft ze dan geen sorry gezegd?” Hij kijkt Truus vragend aan en knijpt begripvol zijn ogen een stukje dicht.

“Nee, niet echt,” spuugt Truus verder. “Een kaartje dat was alles. Maar als ze echt spijt had hè, als ze echt spijt had, dan kwam ze dat hier in mijn gezicht zeggen. Mijn bloedeigen zus is ze hè. En die maakt zich eraf met een kaartje” 

De grote donkerbruine pitbull op de achtergrond gromt nog eens naar de kuiten van Bert.

“Ach ja, recht in uw gezicht…ja dat is raar dat ze dat niet is komen doen,” zegt Bert met een scheve blik op de hond die Bert vanachter zijn bazin met grote donkere ogen aan zit te staren.

Het is misschien een rare beroepsafwijking, maar ik smul altijd van Het Familiediner. Het programma waarin families de koude oorlog bij gaan leggen, nadat ze opgehaald zijn met de limousine van Bert.

Om niks, daar gaat die ruzie over. Een verjaardagskaart die nooit is aangekomen. Een verkeerd woord over de vrouw van die ene. 

Allerlei aannames vliegen in de rondte. “Ja dat deed hij, omdat hij ons niet goed genoeg vond”  
“Hebben ze dat gezegd?”, vraagt Bert dan. “Nee dat niet, maar dat weten we gewoon.”

Raar hè? Of toch niet?

Vanmorgen zat ik met een aantal MT-leden die al een tijdje een conflict met elkaar hebben. Ik spreek ze eerst apart.

Urenlang kunnen mensen mij vertellen wat er allemaal in de loop der jaren is misgegaan. En geloof me, dat doen ze ook. Soms denk ik wel eens. “Volgens mij zou ik gewoon een bandrecorder aan moeten zetten bij de ene partij en die afspelen bij de andere partij en vice versa…”

En dan komt het moment dat ik mijn gouden vraag mag stellen…….. 

“Zijn jullie hier wel eens het gesprek met elkaar over aan gegaan?”

Drie keer raden wat bijna altijd het antwoord is……..

Eng hè? Zo’n gesprek? Zeker weten! Maar je wilt toch niet eindigen als Truus met haar pitbull of wel?

Durf jij het wel? dat gesprek aan te gaan met je team of met die ene collega waar het gewoonweg niet mee lukt en doe je dat liever met je eigen “Bert” dan alleen? Bel me op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl. En ik kom langs voor een eerste verkennend gesprek, zonder gedoe, zonder factuur.

Yoghurt in een leren tas

De yoghurt zit in je tas. Die mooie leren tas, met dat suède binnenkantje. Je hebt ongeveer 312 x gecheckt of de deksel van je yoghurtbankje echt goed vast zit….Voor de zekerheid heb je er nog een elastiekje omgedaan.

Eenmaal op je werk maak je je tas open. Je bent al niet meer verbaasd als je de druipende witte massa van je dossiers af moet vegen.

Je kind zit zomaar ineens in een enorme schattige houding midden tussen zijn knuffels. Hij lacht uitbundig. Een plaatje. 

Je rent naar de telefoon. Twee seconden duurt het. Als je je zoontje weer aankijkt is hij net weer opgestaan. Met zachte hand (en stiekem ook nog met een flinke bedreiging) probeer je hem weer terug te zetten tussen zijn knuffels…. Die ene foto, het gaat nooit meer lukken.

Het is stralend weer, op zondagmiddag… Het strand lonkt. Hoe fijn zou het zijn een middagje rust, ruisende zee en knisperende korrels zand tussen je tenen. Jij alleen met een boek en een flesje zonnebrandcrème. Misschien valt het wel mee met de drukte dit keer….

Twee uur later sta je nog steeds vast tussen Den haag en Kijkduin, je moet onderhand plassen…

Tegen beter weten in….We weten het wel al die dingen, al die dingen waar we op hopen, dat het nu toch anders zal zijn.

Misschien dat ons team met onze problemen wel vanzelf verandert? Zomaar ineens…..

Of ben je klaar met hopen, met tegen beter weten in iets anders verwachten? Klaar voor een plan dat wel werkt? Kijk eens op www.deteamcoach.nl/teamcoaching of bel me op 06-41335607. Ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur en o ja ook zonder yoghurt. Ik ben niet gek 😉

De lauwe kroket

Hij stapt de coffeeshop uit. De jongen in de beige parka-jas is denk ik niet ouder dan een jaartje of 25.

Op zijn gezicht is de mengelmoes te lezen van frisheid, want nog jong…… en de vermoeide ogen van lange nachten stappen, alcohol en zeer waarschijnlijk wiet. Hij kijkt een beetje schichtig om zich heen en buigt zich dan naar de beveiliger, die voor de deur van de coffeeshop staat.

‘Ah, nog even een peukie roken met jou, Hans’, zegt de jongen extra vrolijk. ‘Dat is traditie.’ 

‘Dat is waar,’ mompelt de beveiliger, terwijl hij zijn peuken uit zijn jas pakt. De beveiliger is ergens rond de 55. Een rustige man in het gebruikelijke zwarte pak met de zilveren V, die zo te zien zelf niet zo enorm veel waarde hecht aan deze “traditie,” maar het spel wel meespeelt.

De beveiliger biedt de jongen een sigaret aan uit zijn eigen pakkie en samen babbelen ze nog even over hoe druk het is en dat het allemaal niet meevalt. De zenuwachtige jongen ontspant zienderogen, terwijl hij hard lacht om de opmerkingen van de oudere beveiliger.

Je thuis voelen in de snijdende kou, om 00.30 ’s nachts op de drempel van een coffeeshop.

“Erbij horen,” we willen het allemaal. Eén van de eerste menselijke behoeften die we vaak niet uitspreken. Want nee, we zijn stoer en onafhankelijk en enzo.

Maar waar we dus wel allemaal behoefte aan hebben.

“Erbij horen” uit zich in kleine rituelen, de gedeelde sigaret, de flauwe grappen bij het koffiezetapparaat, dezelfde rare termen gebruiken, afkortingen en allerlei ander bedrijfsgewauwel.

En soms lukt het even niet zo goed, dat bij elkaar horen. Dan ben je het ff kwijt.

Een aantal jaar geleden was er een hartstikke herkenbare reclame van volgens mij Randstad ofzo. Daarin zei men: Begin je je ineens te ergeren aan die stomme grapjes bij het koffieapparaat en die half-lauwe kroket in de kantine? Misschien is het tijd om weg te gaan….

Soms is dat zo, dan is het tijd om afscheid te nemen. En soms nog helemaal niet!

Zitten jullie nou in zo’n moment van ff geen zin meer in diezelfde lauwe kroket, maar afscheid nemen is een bridge too far. Ben je benieuwd wat er misschien nog wel heel anders kan in jullie team? Laat eens een goede teamanalyse doen! Kijk hier maar eens: https://www.deteamcoach.nl/analyse-advies/

Als jullie zorgen voor de lauwe kroketten en de flauwe grappen, kom ik graag langs voor een eerste verkennend gesprek, zonder gedoe, zonder factuur. 

Ik doe niet de kattenbak

“Ik mag geen rood vlees, maar dat komt goed uit want dat lust ik toch niet. Geen rechtsdraaiende yoghurt, wel linkse, geen eierschalen, geen grauwe tuinbonen en geen rauwmelkse kazen, al weet ik eigenlijk niet zo goed wat dat zijn. En o ja ik mag hier absoluut niet de kattenbak verschonen.”

“Ik zal het doorgeven aan de keuken, mevrouw. Doorgaans laten wij onze gasten ook niet de kattenbak verschonen hoor. We hebben zelfs geen kat.” De ober zuchtte nauwelijks merkbaar, terwijl hij ondertussen breed bleef glimlachen tegen zijn blonde gast.

“Dat moet je inderdaad goed in de gaten houden Kitty.” De donkerharige vriendin van de blonde zwangere dame knikte heftig en wees nog eens demonstratief met haar vinger op een aantal items op de kaart.

“Die niet en die niet en die zou ik ook niet doen. Echt voor je weet staat je kind stijf van de toximodinges. Dat wil je niet hoor.”

“Ik heb ook gehoord dat je met volle maan absoluut niet naar buiten mag.” Eén van de andere vriendinnen keek Kitty serieus aan en greep met haar hand naar haar hart om haar stelling kracht bij te zetten. “Dat schijnt een vroeggeboorte op te kunnen wekken,” fluisterde ze bezwerend.

“O ja, en je moet ook uitkijken met de sauna, met yoga en met pinda’s. Van die eerste twee valt je kind er zo plop uit en in die laatste kun je stikken.”

Kitty keek haar drie vriendinnen met grote ogen aan. Het viel niet mee, zwanger zijn van je eerste kind. Er kwam echt zoveel meer bij kijken dan ze dacht. Maar ja, je krijgt er dan ook zoveel voor terug… Zeggen ze…

Zwangerschapsmythes, ze zijn zo leuk om uit te wisselen als je net zwanger bent. Dat heerlijke geheime gevoel dat er aan vast kleeft. Ineens mogen er zomaar dingen niet of moet je iets. Alsof je bij een geheim genootschap bent gegaan, met allerlei ingewikkelde codes, handdrukken die niemand anders kent en vooral lekker veel sensatie.

Net als in een team eigenlijk. Daar heb je ook van die heerlijk codes.

Dat je Peter niet op moet eten, want dan word je ernstig ziek van toximodinges.

Dat je Berend echt nooit moet verschonen op een woensdag, want dan gebeuren er ernstige dingen met het kopieerapparaat.

Richard mag je wel in de ochtend goedemorgen wensen, maar zeg nooit iets als het buiten al donker is, want hij schiet je af met priemende ogen en gooit zo een nietmachine naar je hoofd.

Die heerlijke rituelen die jou onderscheiden van het gepeupel op de werkvloer. Jullie mogen lekker wel broodjes zalm bestellen bij de vergadering.

Na negen maanden zijn de meeste zwangeren van die gekke regeltjes af. Een paar maanden later komen de meeste vrouwen met hun hoofd weer uit die rechtsdraaiende hormonen en dan denken ze nog eens: “Waar ging dat nou eigenlijk over met die rauwmelkse kazen?”

De meeste teams komen niet uit die gekke patronen. En daar is soms ook helemaal niks mis mee. Maar soms wel. Als de patronen hardnekkig worden. Als je last gaat krijgen van elkaar. Als die mooie resultaten verdwijnen in oeverloze discussies. Als het er steeds harder aan toe gaat. je niks meer tegen elkaar kan zeggen of die ander reageert geprikkeld. Als je het eigenlijk niet meer zo leuk vindt.

Bel mij dan. Wat ik doe is helderheid brengen. Dat wat in de loop der jaren vanzelf tot een hardnekkig patroon is gegroeid, ga ik samen met jullie ontwarren. Zodat al dat zand in de motor wat niet lekker werkt er weer wordt uitgeblazen en dat jullie weer met plezier effectief gaan samenwerken. Met behoud van geheime handdrukken natuurlijk.

Dus bel me op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl Ik kom langs voor een gratis eerste analyse van de situatie. Zonder gedoe, zonder factuur en met een heleboel rechtsdraaiende yoghurt.

P.S. Enkele van de bovenstaande zwangerschapsmythes zijn waar. Enkele worden voor waar aangenomen. Net als bij een team eigenlijk 😉

Rode lippenstift

Met lange blonde haren zag ik haar achter het stuur zitten. Ze leunde een beetje naar voren en ze leek wel zachtjes mee te bewegen met iets. Haar perfect opgemaakte gezicht met rood gestifte lippen, keek blij naar de auto’s voor haar.

Auto’s voor haar die in een lange rij richting de afslag kropen.

Auto’s die ik zag als grote hompen belemmeringen op weg naar mijn bestemming.

Maar zij niet! De grote rode lippen bewogen langzaam uit elkaar en vormden woorden.

Ze had geen oortjes in. Niet die gestreste gefronste blik die veel mensen kunnen hebben als ze nog snel een telefoongesprek moeten doen onderweg.

Ze keek blij. Een grote glimlach brak door op haar gezicht en af en toe deed ze heel eventjes haar ogen dicht, alsof ze putte uit iets dat fladderde in haar borstkas.

Ik draaide de radio aan. Rammelde wat met mijn voorgeprogrammeerde knopjes. En ineens hoorde ik het: “”When the sun goes down and the band won’t play… I’ll always remember us this way.”

Uit de radio kwamen de woorden, die de rode lippen naast mij zo zorgvuldig vormden. De intensiteit van de muziek kon ik bijna letterlijk aflezen in de zacht toegeknepen ogen en verrukte glimlach van de blondine in de auto naast mij. En ik kon precies haar blijdschap voelen, terwijl ook ik begon mee te zingen met Lady Gaga.

Even afstemmen. Dat doet het dus. Een verbinding waardoor je kan voelen, proeven, begrijpen wat de ander bedoelt. Het is zoveel meer dan alleen het woord. En soms zijn we het zó helemaal kwijt. Begrijpen we helemaal niks van die rode lippen van de ander.

Wil jij weer afgestemd werken in jullie team? Weer rode lippen kunnen zien in plaats van alleen een rij met auto’s? Zijn jullie het even kwijt om elkaar echt te horen? Bel me op 06-41335607 en ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur en natuurlijk met mooie rode lippen! Kijk voor meer info op  https://www.deteamcoach.nl/teamcoaching/

Een kletsnat gestreept t-shirt

Daar ging ik. Voor het eerst op weg naar de peuterdans. Die ochtend had ik mijn zoontje met veel lawaai en kleine time-outs uiteindelijk in een cute outfit kunnen hijsen. 

Met zijn gestreepte t-shirt met korte mouwen en een zachte bruine gymbroek om lekker in te bewegen, zag hij er in ieder geval uit alsof we erover hadden nagedacht. Sterker nog het zag er bijna uit alsof we het vaker hadden gedaan.

Ik ben niet gek, ha, dus ik had alvast rekening gehouden met drie kwartier extra “in de auto klimtijd”. Dus we begonnen zelfs nog behoorlijk ontspannen aan de autorit. Al liedjes zingend over Harry de poes die een huis zoekt.

Bijna ontspannen dan….

Want ik ging op weg naar een groep die mij altijd een beetje doet sidderen van angst. 

De groep waarbij ik me altijd weer de beginner voel, die verlegen aan de kant de kunst staat af te kijken.

De profi-moeders….. 

De moeders die niet een louzy mamadagje hebben. Nee deze mama’s jakkeren de hele week van peuterdans, naar peuterzwemmen, naar koffieafspraakjes. Ze hebben elke dag standaard én een banaan én in partjes geschilde appels mee en niet één extra luier, maar twee, voor het geval een andere mama er één is vergeten. 

Vaak hebben ze trouwens ook meerdere kinderen…..Die kunnen dat gewoon.

Op dat moment wilde mijn zoontje achterin de auto wat drinken. Stoere mama als ik ben, gaf ik hem mijn flesje water (daar moet hij inmiddels toch ook wel uit kunnen drinken) en heel voorzichtig nam hij wat slokjes. Tot we de bocht doorreden en hij het halve flesje water zo over zijn mooie streepjes shirt kieperde……Kletsnat tot op zijn rompertje.

Toch weer gefaald als profi-mama..

Veel directieteams hebben dit eigenlijk ook (een beetje dan hè). Ze zijn begonnen als drie coole gasten met een cool idee in een garage. Gaaf dingen maken. En toen werden ze ineens succesvol en waren ze niet meer die drie gasten in de garage, maar dat directieteam van een middelgroot bedrijf. 

En stoer doen ze elke dag alsof ze dat profi DT zijn. Alsof ze én een supergaaf product kunnen maken én als vanzelf kunnen leidinggeven. En vaak doen ze het nog best aardig.

Tot ze die bocht doorvliegen en er lastige beslissingen gemaakt moeten worden. Als de grootte van het bedrijf een beetje uit zijn voegen begint te barsten bijvoorbeeld. Of als privé belangen gaan schuren met het bedrijfsbelang. Als kleine irritaties groter worden tot oeverloze discussies.

Stiekem wil je graag die coole gasten uit die garage blijven toch? Vol passie die onderneming leiden. En tegelijkertijd kun je misschien wat handvatten gebruiken van een profi-teamcoach die jullie kan helpen ff wat smoother door de bocht te komen.

Dadelijk ook een zucht van verlichting slaken als het weer lekker loopt? Klaar voor de volgende fase van jullie bedrijf? Kijk maar eens op www.deteamcoach.nl/teamcoaching wat ik voor jullie kan doen. Ik kom graag langs zonder gedoe, zonder factuur. En natuurlijk met banaan en partjes appel.