Selecteer een pagina

Hè, wat zeg je nou?

“Goedemorgen, mag ik je jas aannemen?”

Het meisje bij de kapper kijkt me vriendelijk glimlachend aan. “Hoe laat had u de afspraak?” Ze fluistert de woorden zachtjes voor zich uit, alsof ze het niet aandurft om de lucht te verplaatsen.

“U mag wel hier plaatsnemen,” Ze wijst naar de stoel helemaal rechts bij de wasbakken.

“Dan ga ik eerst uw haar wassen.” Het is erg prettig dat ik al ongeveer verwacht had dat we dat daar gingen doen, anders dan had ik toch een paar keer moeten vragen wat ze zei.

Heel zachtjes wast ze mijn haar. En nu heb ik behoorlijk dun haar, maar zij behandelt het alsof het van dat engelenhaar uit de kerstboom is. Ze aait eigenlijk meer mijn aura om mijn hoofd, dan dat ze mijn haar wast. Ik vraag me al een beetje zorgelijk af of het eigenlijk wel schoon wordt op deze manier.

“Is het zo niet te koud of te warm?” routinematig werkt ze de volgende vraag af.

Superbeleefd was ze, vriendelijk, beleefd glimlachend en knikkend. En totaal niet boeiend!

Ze deed me een beetje denken aan die enge film van Stephen King: The Stepford Wives, waarin pittige dames langzaam worden ingeruild voor robots die precies op hen lijken, maar die wél voldoen aan het jaren 50 plaatje van een gehoorzame, altijd vriendelijke huisvrouw. Iets wat bepaalde mannen blijkbaar toch nog steeds heel ideaal vinden. Die mannen zijn erg suf, dat snappen jullie wel toch?

Aan de buitenkant perfect en alles precies zo doen als geleerd, maar alle ziel, alle echtheid, alle eigenheid is niet thuis.

En dat doet me helaas toch ook denken aan sommige teams…

Iedereen gaat braaf “through the motions.” Doet netjes zijn werk, zegt goedemorgen, haalt koffie voor zijn collega’s en lacht beleefd om de grapjes bij de vrijdagmiddagborrel, maar eigenlijk staat iedereen helemaal uit.

Doodop en weer uitgeblust van een dagje beleefdheid en faken, rijdt iedereen de files in op weg naar… Tsja, wellicht ook weer een toneelstukje thuis (maar goed, dat weet ik natuurlijk niet).

Hoe komt dat nu? Ergens is het blijkbaar niet helemaal veilig meer geworden om écht te zijn. Om te zeggen wat je denkt en vindt. Mensen voelen zich blijkbaar niet gehoord en stoppen dan om zich kwetsbaar op te stellen en verschuilen zich dan achter een glad beleefd laagje. Vreselijk om in zo’n team te werken. Doodvermoeiend.

Herken je helaas dit een beetje in jullie team? Zit de kurk al een tijdje op de fles en zitten jullie elkaar beleefd te vermijden? Zin om die geest weer eens uit de fles te laten en weer écht samen te werken met elkaar?

Bel of mail me gerust op 06-41335607 of info@deteamcoach.nl. Ik kom graag langs om de fles eens te bekijken en samen met jullie de eerste barst te slaan. Voor een eerste gesprek kom ik langs zonder factuur, zonder gedoe, maar wel met een lekker verstaanbare stem en impact, afgesproken?

Kipnuggets voor een gezond lijf

Het is een drukte van jewelste op het terras. Er spelen minstens zoveel kinderen tussen de tafeltjes als in de speeltuin naast het terras. 

Dikke dames lopen met 3 ijsjes in elke hand naar hun kroost. 

Minstens 15 verschillende hondenrassen liggen elk naast hun eigen bak met water bij te komen van de wandeling door de duinen. 

Papa’s maken foto’s van hun gillende kinderen op de schommel en mama’s pakken luiertassen uit en stallen drie verschillende flesjes in verschillende kleuren op tafel.

Het is zeg maar mooi weer op een zondagmiddag en Nederland trekt erop uit voor een wandeling met terras.

De menukaart is nou niet van het tandje Michelin ster…..Maar ergens tussen de salades, broodjes en panini’s vinden we nog wel wat.

Behalve voor onze zoon. Want in een gemiddeld restaurant (en overigens ook in een heleboel dure, chique fancy fancy restaurants) bestaat het kindermenu uit de varianten “kipnuggets” “Frikadel” of “Kroket” met friet.
Nu houdt ons bloedje (NOG!) niet van die snacks, maar ergens vind ik het toch ook echt verbazingwekkend wat wij volwassen mensen blijkbaar het meest normale eten vinden voor kinderen.

“Ja, maar dat vinden ze zo lekker.”
“Ja, maar voor een keertje dat kan toch wel?”
“Ja maar dan is het echt een traktatie”

Ik denk dan toch: ‘Ja het doet zijn werk. Het zorgt voor een gevulde maag, het zorgt ervoor dat die gillende kinderen effe stil zijn. Het zorgt ervoor dat dat “mama, mama, mama, mama” eventjes ophoudt. Maar doet het nu werkelijk wat de bedoeling is? Heb je je kind gevoed met een echte maaltijd?

En nog een gewetensvraag? Zou je zelf fulfilled zijn als je altijd friet met kipnuggets krijgt als je ergens gaat eten? (Als het antwoord Ja is, dan weet ik een goedkopere oplossing dan een restaurant voor je, iets met een grote M)

Het doet me denken aan sommige teams. Teams die echt wat op te lossen hebben met elkaar. En die kiezen voor een quick fix. Een kleurentestje hier, een avond “bongo spelen” daar. Niks mis met die werkvormen en ook heel bruikbaar, mits goed gebruikt. Maar op zichzelf is het géén goedgevoede maaltijd voor een team dat zorg nodig heeft.

Wat dan wel? Hoe zorg je nu voor een maaltijd die tegemoet komt aan alle factoren die het team nodig heeft? Kijk maar eens op https://www.deteamcoach.nl/voorbeelden-teamcoaching/ voor meer inspiratie.

Eens verder praten wat dan die goedgevulde maaltijd is voor jullie team? (en dat is voor elk team anders) Ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur en ook zonder kipnuggets (hè das dan weer jammer), maar wel met een zondagse lach. Bel me simpelweg op 0641335607 of stuur een mailtje naar info@deteamcoach.nl

Schoenen op de vluchtstrook

Daar lagen ze, op de vluchtstrook. Een blauwe trui met rode vlek, een kaki broek en één zware zwarte schoen.

Wilde scenario’s komen voor mijn ogen.

Een auto vol drugsdealers hebben in het lab vloeistof over hun kleding gekregen. Om geen argwaan te wekken met de zwaar chemische lucht om hun heen, besluiten ze hun kleding om de zoveel kilometer uit de auto te kieperen. (tsja, ik vrees dat ik iets te snel achter elkaar de fantastische serie “Undercover” op Netflix heb zitten kijken….)

Een auto vol tieners zijn stiekem naar een houseparty geweest. Op de terugweg kleden ze zich in de auto weer om in hun gewone kloffie. Net dan doet Patrick het raam open en waait het setje kleding van Steven het raam uit. (ik blijf dan alleen nog een beetje zitten met die zwarte schoen….)

Marlies heeft als cadeau een kampeervakantie van haar vriend gekregen met bijpassende praktische kleding…. Maar Marlies houdt helemaal niet van kamperen. Ze krijgt ruzie met haar vriend en gooit zo hup het rotcadeau het raam uit…..

Tsja, ik heb dus geen idee, dat zie je wel.

Ik zou dat toch eens na moeten vragen bij iemand die wel iets weet van dit soort dingen. Politie ofzo? Rijkswaterstaat?

En toch is het raar, vind je niet? Die vreemde voorwerpen op de vluchtstrook.

Net zoals er soms rare dingen zijn in je management-directieteam. Dingen die niet lekker lopen terwijl wel alle middelen er zijn om het soepel te laten lopen. Alsof er zand in de motor zit.

Eerst denk je nog, ach toeval en los je het brandje op. Maar als er steeds “vreemde voorwerpen” in jullie team blijven opduiken, dan is het toch goed om het er niet bij te laten. 

Wat dan? Wilde scenario’s bedenken, bedenken wie de schuldige is?

Of toch eens laten onderzoeken? Door iemand die misschien niet zoveel weet van setjes kleding op de snelweg, maar wel van teams/ onderhuidse belangen/ mismatches en vooral dat voor eens en altijd oplossen. Kijk maar eens op https://www.deteamcoach.nl/analyse-advies/ 

Bel me gerust als je me eens met jullie mee wil laten kijken op 0641335607 of stuur me een mail op info@deteamcoach.nl Ik kom graag langs, zonder factuur, zonder gedoe en met mijn beide schoenen stevig aan mijn voeten.

Zweetdruppels in de lobby

We zullen haar Els noemen, de ietwat gezette vrouw die met zweetdruppels op haar gezicht voor de derde keer naar de receptie toeloopt. 

Voor de derde keer doet ze haar beklag over dat ze moet wachten op haar kamer.

“Dit moet toch niet kunnen hè, bij een vier-sterren hotel. We komen hier helemaal moe van die supervroege vlucht aan en dan willen we toch even onder de douche, dat snapt u toch wel? We betalen er goed voor hoor,” zegt Els met inmiddels overslaande stem. 

Waarom begrijpt zo’n Turkse jongen dat dan ook niet.

Zuchtend en met steeds meer volume, wijst ze de jongen met veel dramatiek op haar twee kinderen, die volgens haar elk moment om kunnen vallen van de hitte en voor wie het toch niet eerlijk is dat ze zo lang moeten wachten. De kinderen in kwestie spelen vrolijk al rennend door de lobby.

De man achter de receptie wijst nogmaals rustig op de inchecktijden en verzekert Els dat ze er alles aan doen om de kamer al wat eerder klaar te hebben.

Els gaat zuchtend zitten en foetert nogmaals naar Henk, haar man.

“Waarom zeg jij dan ook niks?”

Henk kijkt ondertussen wel uit om ook maar iets te zeggen. Hij is niet gek, die Henk.

Langzaam aan zien we Els zich steeds meer opvreten en bozer en bozer worden.

Volgens mij kennen we allemaal wel een Els, of zijn we Els zelf op bepaalde momenten. 🙂

We hadden anders verwacht. En die andere verwachtingen zitten ons dan zó in de weg dat we niet meer kunnen kijken naar de realiteit. We zien niet meer of het wel normaal is om die jongen van 18 over de balie te trekken, omdat we een half uurtje moeten wachten.

Andere verwachtingen….Het kan de boel behoorlijk verstieren. Ook in jullie management of directieteam. Scheve ogen, stroeve discussies. Het werkt niet meer, maar waar ligt dan nu aan? je kunt je vinger er niet opleggen.

Wil je daaruit? Uit dat scheve gevoel? Weer een opluchtende douche kunnen nemen omdat alles weer op zijn plek valt? Kijk hier eens: https://www.deteamcoach.nl/analyse-advies/  en krijg weer zicht op de juiste verhoudingen en wat jullie moeten doen/of juist niet doen om weer lekker te kunnen samenwerken.

Bel me gerust op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl en ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur. Om eens mee te kijken, zonder iemand over de balie te trekken…I promise…

Een kletsnat gestreept t-shirt

Daar ging ik. Voor het eerst op weg naar de peuterdans. Die ochtend had ik mijn zoontje met veel lawaai en kleine time-outs uiteindelijk in een cute outfit kunnen hijsen. 

Met zijn gestreepte t-shirt met korte mouwen en een zachte bruine gymbroek om lekker in te bewegen, zag hij er in ieder geval uit alsof we erover hadden nagedacht. Sterker nog het zag er bijna uit alsof we het vaker hadden gedaan.

Ik ben niet gek, ha, dus ik had alvast rekening gehouden met drie kwartier extra “in de auto klimtijd”. Dus we begonnen zelfs nog behoorlijk ontspannen aan de autorit. Al liedjes zingend over Harry de poes die een huis zoekt.

Bijna ontspannen dan….

Want ik ging op weg naar een groep die mij altijd een beetje doet sidderen van angst. 

De groep waarbij ik me altijd weer de beginner voel, die verlegen aan de kant de kunst staat af te kijken.

De profi-moeders….. 

De moeders die niet een louzy mamadagje hebben. Nee deze mama’s jakkeren de hele week van peuterdans, naar peuterzwemmen, naar koffieafspraakjes. Ze hebben elke dag standaard én een banaan én in partjes geschilde appels mee en niet één extra luier, maar twee, voor het geval een andere mama er één is vergeten. 

Vaak hebben ze trouwens ook meerdere kinderen…..Die kunnen dat gewoon.

Op dat moment wilde mijn zoontje achterin de auto wat drinken. Stoere mama als ik ben, gaf ik hem mijn flesje water (daar moet hij inmiddels toch ook wel uit kunnen drinken) en heel voorzichtig nam hij wat slokjes. Tot we de bocht doorreden en hij het halve flesje water zo over zijn mooie streepjes shirt kieperde……Kletsnat tot op zijn rompertje.

Toch weer gefaald als profi-mama..

Veel directieteams hebben dit eigenlijk ook (een beetje dan hè). Ze zijn begonnen als drie coole gasten met een cool idee in een garage. Gaaf dingen maken. En toen werden ze ineens succesvol en waren ze niet meer die drie gasten in de garage, maar dat directieteam van een middelgroot bedrijf. 

En stoer doen ze elke dag alsof ze dat profi DT zijn. Alsof ze én een supergaaf product kunnen maken én als vanzelf kunnen leidinggeven. En vaak doen ze het nog best aardig.

Tot ze die bocht doorvliegen en er lastige beslissingen gemaakt moeten worden. Als de grootte van het bedrijf een beetje uit zijn voegen begint te barsten bijvoorbeeld. Of als privé belangen gaan schuren met het bedrijfsbelang. Als kleine irritaties groter worden tot oeverloze discussies.

Stiekem wil je graag die coole gasten uit die garage blijven toch? Vol passie die onderneming leiden. En tegelijkertijd kun je misschien wat handvatten gebruiken van een profi-teamcoach die jullie kan helpen ff wat smoother door de bocht te komen.

Dadelijk ook een zucht van verlichting slaken als het weer lekker loopt? Klaar voor de volgende fase van jullie bedrijf? Kijk maar eens op www.deteamcoach.nl/teamcoaching wat ik voor jullie kan doen. Ik kom graag langs zonder gedoe, zonder factuur. En natuurlijk met banaan en partjes appel.

De sjezende bejaarde

Swoegend fietste ik de hoge brug op. 

Die brug over de Maas was toch even een stukje pittiger dan ik lekker vind. Ik voelde mijn bovenbenen aanspannen en vooral mijn armen waren hard aan het werk. 

En o ja dat oncharmante gehijg, dat hoorde er blijkbaar ook bij.

“Klopt dat wel,” dacht ik nog “dat je vooral veel spierkracht gebruikt in je armen bij het fietsen? Vast niet.” 

Maar voor mij was het nodig om die armen erin te gooien en heftig trekkend aan het stuur die fiets de brug op te sjorren.

Fluitend werd ik ingehaald door twee oude van dagen. Of tenminste wat wij vroeger oude van dagen zouden noemen. 

Tegenwoordig zijn het allemaal hippe, YOLO, pensionado’s met twee huizen die ze gekocht hebben in de tijd dat huizen nog niks kostten. Klagend over de extra drie maandjes die ze moesten doorwerken voor hun pensioen, leven ze heerlijk riant van hun zuur(?) verdiende geld onder de door klimaatverandering steeds lekker wordende zon.

“Ze spelen potjandikkie vals!” dacht ik nog terwijl ze mij fluitend voorbij sjeesden. “Of ze hebben wel heel veel meer conditie, dat kan ook.”

Maar nee hoor, daar zag ik hem al……..het grijze accuutje onder de bagagedrager.

“Ja, zo kan ik het ook,” dacht ik nog, mezelf verbijtend van jaloezie. “Grrrrr,” wilde ik bijna roepen, maar mijn gehijg benam me alle adem.

Maar ik doe het niet. Ik koop dus geen E-bike, ik kies niet voor zo’n snorrend systeem dat mij veel gemakkelijker veel verder brengt.

En dat is voor mijn lichaamsbeweging misschien nog niet eens zo’n slechte beslissing….

Maar veel teams doen het ook niet. Ze blijven liever doormodderen in ad hoc gedoe, veel discussie en oude patronen dan eens opnieuw te kijken en er een snorrend motortje onder te zetten.

Veel managementteams verzuipen in de waan van de dag! Simpelweg door te blijven rennen, te blijven brandjes blussen en te kiezen voor kleine quick fixes die uiteindelijk niks oplossen. Ze trekken met hun armen hard aan hun fiets.

Wat als jullie nu door een teamanalyse en een teamsessie van zo’n twee dagen wel weer de juiste accu hebben voor de volgende fase van jullie bedrijf? Hoeveel gedoe zou dat schelen? Kijk maar eens bij deze voorbeelden: https://www.deteamcoach.nl/voorbeelden-teamcoaching/

Bel me gewoon eens voor een gratis sparringsgesprek op 06-41335607/ info@deteamcoach.nl. Ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur en met de auto.