Selecteer een pagina

Dat spoorzoekertje is zo toch veel te gemakkelijk?

Het is 16.45 op zaterdagmiddag en daar is tie. Die pijl andersom op de grond, die zegt dat ik er niet in mag. 

Twee meter verderop zit de winkel waar ik moet zijn. De wijnhandel waar ik nog één fles port wil kopen voor mijn moeder’s verjaardag morgen. 

Eigenlijk zou ik nu 3 kilometer om moeten lopen om via een geheel nieuwe stadsplattegrond weer bij dit winkeltje uit te komen…….. 

Eigenlijk…ja. 

Ik hoop dat als jij deze blog leest dat je dan kan denken aan hoe het TOEN, OOIT was. In 2020. Corona-crisis.

Ik zit er op dit moment nog midden in. En ik snap een paar dingen niet. En de allerbelangrijkste is voor mij: Die Pijlen!?! 

Gele strepen die het fietspad in tweeën delen. Pijlen naar voor of naar achter, alsof het een heel gemakkelijk spelletje spoorzoekertje is . Ik snap wel wat het idee erachter is, maar wat ik niet snap is…. 

We reden voor Corona toch ook al allemaal aan de rechterkant van de weg? Dat hadden we toch al afgesproken?

En op een trap lukte het je toch meestal wel om niet frontaal tegen iemand op te botsen, toch?

En op de stoep ging je toch sowieso al niet direct naast een ander groepje lopen? 

Of ben ik de enige die dit raar vind? 

Wat mij opvalt is dat ik 10 x meer in verwarring raak door al die pijlen, dan zonder al die pijlen. 

En het kan aan mij liggen, maar het lijkt wel alsof we dommer worden, als je continue allerlei aanwijzingen krijgt, vind je niet? 

Denk maar eens aan van die vakanties waar alles van voor tot achter is geregeld. Dan kun je daarna op Schiphol niet eens meer zelf de uitgang vinden. 

Of als je ziek bent geweest en iemand heeft jou heel goed verzorgd.

Moet je daarna even goed nadenken hoe je ook alweer een ei moest bakken. 

Of…Of..Of… Je hebt een manager die vanalles voor je regelt en voor je uitkauwt of zelfs overneemt. Merk je dat je ineens voor elke scheet je manager moet gaan vragen wat je moet doen. 

Ben jij stiekem die manager? Heb jij van die medewerkers die steeds maar vanalles aan jou vragen? Die geen ei kunnen bakken, zeg maar. Ben jij zo’n manager die uit wanhoop maar van die gele pijlen gaat tekenen om zijn team nog enigszins in beweging te krijgen? 

Zou je dat anders willen? Heb je ergens diep van binnen het gevoel dat het misschien wel een heel klein beetje aan jou zou kunnen liggen? Dan heb ik goed nieuws! Want als het aan jou ligt, dan kun jij het ook veranderen. 

Dus, bel zo snel mogelijk 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl. In een paar coachgesprekken kijken we naar jouw stijl van leidinggeven en krijg je hele concrete handvatten om het anders te doen. En mocht dat niet werken dan teken ik de instructies in het geel op je voorhoofd, heb je ze altijd bij de hand. 🙂

De body van Doutzen

Sandra houdt haar lippen getuit terwijl ze onder haar wimpers door naar de camera kijkt. 

Haar rechterbeen kruist ze schuin voor haar linker, zodat ze er zo slank mogelijk uitziet. Vier kilo is ze afgevallen! Knettergek werd ze van de smerige bleekselderij, de smakeloze hüttekase en de drie druiven per dag, maar het resultaat mag er zijn. Ze heeft er nog nooit zo dun uitgezien. 

Ze lacht nog één keer met open mond, haar hoofd in haar nek, superspontaan. Lekker vrij, zogenaamd. Ze voelt zich precies zoals Doutzen op die zeilbootfoto. 

‘Mooi hoor,’ zegt de fotograaf tevreden. 

Een week later komen de foto’s binnen in een grote witte enveloppe. Terwijl ze de foto’s bekijkt, stromen de tranen langzaam over Sandra’s gezicht. 

Ze lijkt nog niet in de verste verte op Doutzen. Haar benen zijn niet 172 cm, ze is in totaal ‘maar’ 172 cm. Ze heeft geen lange blonde krullen, maar een donker jongenskoppie. Ze is wel 4 kilo afgevallen, maar had eigenlijk nog 20 minder moeten wegen voor dat maatje zero. En o ja, ze is geen 35, maar 55…….. Sandra gooit de foto’s triest in de hoek van de kamer. 

Raar hè, we blijven onszelf heel vaak vergelijken met een soort ideaalbeeld wat we nooit zullen halen. Wat überhaupt nooit te halen was, omdat het totaal niet past bij wie we zijn. 

Vrouwen die nog steeds maatje 36 in de kast hebben hangen, voor als ze misschien ooit weer hartstikke slank zijn.

Mensen die van peutergym naar voorleesklasje hollen, omdat ze naast die fulltime baan toch ook echt die superouder moeten zijn.

Mannen die zichzelf overschreeuwen omdat ze hun vorige baas zo goed mogelijk proberen na de doen.

Ondernemers die hun successen opkloppen op social media, om hun ‘expert-status’ te bewijzen.

Influencers die volgers kopen…

En teams die in allerlei kunstmatige samenwerkingsconstructies elkaar aan zitten te gapen, terwijl ze denken: “Wat mot ik eigenlijk met jou?” 

Martijn Vroemen heeft in zijn boek ‘Handboek Teamcoaching, Helpen zonder bemoeizucht’ een mooi stukje geschreven over Volkstuinteams. Heel verhelderend voor een heleboel teams volgens mij :-): 

“Mensen die samenwerken als in een volkstuin werken met veel plezier en trots op hun eigen lapje grond. Ieder doet iets waar hij goed in is. De een verbouwt graag tomaten en de ander houdt het bij snijbloemen. Als men een buurvrouw tegenkomt maakt men graag een praatje en er wordt tijdens vakanties voor elkaar water gegeven. Ook is er wel eens een probleem zoals met de buurman die de boel verwaarloost. Daardoor waaien er onkruidzaden over het volkstuincomplex. Dan moet er gepraat worden. Maar meestal loopt alles prima. De volkstuineigenaren lenen graag hun kruiwagen uit en geven elkaar stekjes. Elk kwartaal is er overleg in het complex waarbij men beslist over het wel of niet vervangen van een waterpomp, de verlichting op het tegelpad of het verhogen van de contributie. En natuurlijk is er de jaarlijkse barbecue waarbij men zelfgeteelde aardappels poft.” 

Stel je gaat zo’n team proppen in een beeld van een high performance team. Dat is alsof je buurvrouw Ank probeert te proppen in het uniform van de Victoria’s Secret Angels. 

Als jullie nu al een tijdje worstelen met welke vorm nu eigenlijk past bij jullie team, wel willen verbeteren in de samenwerking, maar snappen dat het geen zin heeft om jezelf te persen in een keurslijf dat helemaal niet past. Bel mij dan eens op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl

Ik kom graag langs, zonder gedoe en zonder factuur. Met een paar kilootjes teveel, maar zo echt als maar kan.

Lieve autowasstraat

Sweep, sweep, sweep, doen de grote blauwe borstels over de voorruit van mijn auto. En alsof ze ook mijn voorhoofd even meenemen, voel ik mijn gejaagdheid uit mijn lichaam verdwijnen.

Het geluid van de sproeiers op mijn dak, alsof er een jungleregen boven mijn auto is losgebarsten. Het harde tikken van die enorme borstels langs de zijkant en ten slotte het tak tak tak van de föhn, die alles weer droog blaast.

Wat een goede beslissing om in de auto te blijven zitten, terwijl hij door de wasstraat gaat. Even geen mails, geen snelle appjes en geen rode bolletjes bekijken op mijn telefoon. 

Een beetje verdoofd door de enorme herrie in de wasstraat, kan ik niet anders dan simpelweg mijmeren. Ik kom tot rust en zie ineens een mogelijke oplossing voor dat probleem van net.

Ken je dat? Natuurlijk ken je dat. Als je even afstand neemt van een probleem wordt het ineens glashelder. Je weet wel, die goede ingevingen onder de douche, op de fiets en in het bos…..

Teams nemen die momenten nauwelijks. Want er moet nog meer geproduceerd, besloten, getackeld, afgehandeld, even snel opgelost, geregeld, gemanaged, bedacht, afgerond, gedaan…….

En dan gaat het piepen en kraken na een tijdje. Dan is het net alsof er geen olie bijgevuld is, alsof er zand in de motor is gelopen en er maar niet meer uit wil. Ik blijf blijkbaar iets met auto’s hebben in dit blog.

Herken je dat in jullie team? Rennen en vliegen, maar niet meer met zoveel swung en plezier?

Bel me dan eens op 06-41335607 of mail info@deteamcoach.nl. Gaan we samen in een wasstraat zitten, of bij jullie op kantoor dat kan ook.  En kijken we eens van een afstandje wat er aan de hand is en hoe het anders kan. Zonder factuur, zonder gedoe en met een flinke berg zeepsop.

Bonuskaart of Airmiles? Houdoe!

Maandagochtend 09.30. Daar stond ik. Nog helemaal ontspannen van het weekend. Niet al te druk die dag, dus ik begon met eerst maar eens boodschappen doen voor de hele week.

“Annie, hedde gij al pauze gehad?”

Het duurde even voordat ik door had dat de cassière blijkbaar niet aan mij vroeg of ik nog koffie wilde, maar haar collega iets toeschreeuwde.

“Neuh, nog nie,” hoorde ik het meisje achter de servicebalie terug blèren.

“Da was toch wâ hè, vrijdag. Ik denk da’k nog nie zó dronken ben geweest.” Oh blijkbaar was het helemaal niet nodig om pauze te hebben om bepaalde dingen te bespreken, dacht ik even vluchtig.

“Neuh, jonge, da hè ik ook nie zo vaak meer, zal ik maar zegge.” Ik hoorde dat het meisje achter de balie nu echt een boekje open zou gaan doen en ik spitste mijn oren.

“Wilt u ook zegeltjes?” Huh wat een rare vraag…. O dat was wél voor mij bedoeld.

“Eh nee,” mompelde ik zachtjes, mijn oren nog steeds als schotelantennes gericht op het andere meisje. Zou er nog een avontuurlijk wending komen met veel uitgebraakte lichaamssappen of iets anders wat me zou doen sidderen van afschuw?

Toen ik achterom keek, bleek het meisje achter de balie te zijn verdwenen. Stiekem hopend dat ze de rest van het verhaal nog vanachter de kaas zou doorblèren keek ik de winkel in, maar helaas het gesprek was blijkbaar afgelopen.

Het liedje “Houdoe “van de Vliegende Panters kwam naar boven borrelen…

Spaart u ook zegeltjes
Bonuskaart of Airmiles
https://youtu.be/6ZdatewP2jQ 

Heel vies liedje eigenlijk kom ik nu achter………. maar ja dat kon hè in de jaren 90.

Maar mijn Jumbo is dus niet veel anders blijkt wel weer.

Als klant speel ik eigenlijk niet eens een bijrol in hun gesprekken. 

Storende figurant is misschien nog het beste etiketje…

En dat is dus helaas ook in heel veel management- en directieteams zo. Veel teams worden zo in beslag genomen door de dagelijkse brandjes, ad hoc dingetjes en interne toestanden dat er nog wel eens wordt vergeten voor wie je daar ook alweer je best zit te doen.

Terwijl dat nog wel eens wil helpen, even opnieuw afstemmen op jullie purpose. Waar doe je het ook alweer voor? En dan bedoel ik niet “de centen” want dan had je net zo goed achter de kassa kunnen gaan zitten. Waarom hebben jullie ook alweer gekozen om deze onderneming op te zetten/ dan wel te gaan leiden?

En soms helpt het even als er eens iemand meekijkt. Goede vragen stelt. Al die kleine knoopjes die jullie energie weg doet lekken, helpt ontwarren.

Bel mij gerust op 06-41335607 of mail info@deteamcoach.nl En ik kom graag langs voor een eerste gratis analysegesprek. Zonder gedoe en zonder factuur. Wel met bonuskaart, die neem ik altijd mee natuurlijk.

Henk, niet doen!

‘Henk, zoek jij vast een plekje uit dan haal ik onze koffie.’ 

Marie wacht geen seconde op antwoord, maar schommelt met haar uitgedijde lijf al vastberaden richting de counter. 

Haar bruine jongenskapsel matcht haar beige praktische jas en lekker comfortabele wandelschoenen. Voor het “ik ben eigenlijk nog best heel gek, hoor” gevoel heeft Marie zich een week geleden een rood montuur laten aanmeten, die nu de glimmende eye-catcher is op haar verder kleurloze gezicht.

Halverwege haar tocht draait Marie zich ineens om. 

‘Nee, Henk, niet zo! Als je een stoel optilt dan pak je die met twee handen vast en niet met eentje. Anders ga je weer door je rug, kijk nou uit.’

Henk heeft blijkbaar in al zijn jaren nog nooit een stoel opgetild.

Even later komt Marie terug met de koffie en twee broodjes ham.

‘Maar ik lust geen ham,’ protesteert Henk nog zwakjes.

‘Nou ze waren in de aanbieding, dus stel je niet zo aan.’

‘Zo, daar zitten we dan,’ zucht Marie ‘Lekker genieten.’

‘Kan ik zo nog even naar het toilet, voordat we verder gaan naar de apen?’ vraagt Henk.

‘Denk het wel hoor Henk, dat moet lukken. Let je dan wel nog even op je rits straks……….’

Met plaatsvervangende schaamte beluister ik het stel naast me in de dierentuin. Met plaatsvervangende schaamte omdat van de buitenkant de tenenkrommende dynamiek en gekke machtspatronen zo gigantisch duidelijk zijn. 

Maar ook met plaatsvervangende schaamte omdat ik me zelf ook wel eens als een Marie opstel tegenover mijn Henk. 

Oeioeioei, we nemen ons allemaal voor om ons niet als onze ouders te gaan gedragen als we zelf een relatie hebben, maar ik wed dat velen van ons zich soms net in zo’n Henk/ Marie patroon bevinden als……nou ja…als Henk en Marie. Of ben ik de enige? Dat kan natuurlijk ook.

Verrekte hardnekkig zijn die patronen. En ook al wil je het veranderen. Minder pusherig zijn, of minder stresserig of meer initiatief nemen…. Als je er midden in zit, is het verrekte moeilijk om te weten aan welk touwtje je moet trekken.

En dit geldt al helemaal voor een team. Nog meer Henken en Maries bij elkaar, Pfff. Nog meer verstrengelde patronen.

Wat zou het fijn zijn als daar eens iemand de boel kwam ontwarren. Zodat je weer fris naar je “partners in crime” kan kijken. Weer kan samenwerken zonder aannames, hardnekkige patronen en gezeik.

Kijk hier eens https://www.deteamcoach.nl/teamcoaching/  en als je iets herkent van wat daar staat…..

Bel me op 06-41335607 of mail me op info@deteamcoach.nl. Ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur en met broodjes ham, want die waren in de aanbieding.

Yoghurt in een leren tas

De yoghurt zit in je tas. Die mooie leren tas, met dat suède binnenkantje. Je hebt ongeveer 312 x gecheckt of de deksel van je yoghurtbankje echt goed vast zit….Voor de zekerheid heb je er nog een elastiekje omgedaan.

Eenmaal op je werk maak je je tas open. Je bent al niet meer verbaasd als je de druipende witte massa van je dossiers af moet vegen.

Je kind zit zomaar ineens in een enorme schattige houding midden tussen zijn knuffels. Hij lacht uitbundig. Een plaatje. 

Je rent naar de telefoon. Twee seconden duurt het. Als je je zoontje weer aankijkt is hij net weer opgestaan. Met zachte hand (en stiekem ook nog met een flinke bedreiging) probeer je hem weer terug te zetten tussen zijn knuffels…. Die ene foto, het gaat nooit meer lukken.

Het is stralend weer, op zondagmiddag… Het strand lonkt. Hoe fijn zou het zijn een middagje rust, ruisende zee en knisperende korrels zand tussen je tenen. Jij alleen met een boek en een flesje zonnebrandcrème. Misschien valt het wel mee met de drukte dit keer….

Twee uur later sta je nog steeds vast tussen Den haag en Kijkduin, je moet onderhand plassen…

Tegen beter weten in….We weten het wel al die dingen, al die dingen waar we op hopen, dat het nu toch anders zal zijn.

Misschien dat ons team met onze problemen wel vanzelf verandert? Zomaar ineens…..

Of ben je klaar met hopen, met tegen beter weten in iets anders verwachten? Klaar voor een plan dat wel werkt? Kijk eens op www.deteamcoach.nl/teamcoaching of bel me op 06-41335607. Ik kom graag langs, zonder gedoe, zonder factuur en o ja ook zonder yoghurt. Ik ben niet gek 😉